้าฉู่! เจ้าช่างหาคำแก้ตัวให้ตัวเองจริงๆ! ข้าเลี้ยงอาหารอะไรให้เจ้าทุกวัน? ทักษะทางการรักษาใช่ว่าจะดีพอทั้งยังหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ เผยแพร่ออกไปมันน่าขายหน้ายิ่งนัก!”หมอหลวงรู้สึกไร้ประโยชน์และรู้สึกผิดอย่างมากเดิมทีบาดแผลของฉินหรูเหลียงหายดีแล้ว ใครบอกให้เขาวิ่งจุ้นไปทั่วเหมือนคนปกติ ตอนนี้ล่ะ ไม่ใช่แค่แผลแตก แต่ฝนที่ตกเย็นๆ ก็เทลงมาด้วยในที่สุด หมอหลวงทั้งหมดก็ถูกลงโทษ583
หลังจากที่เฉินเสียนรักษาบาดแผลของฉินหรูเหลียงอย่างละเอียด เขาก็เริ่มลดไข้อีกครั้งเขาหน้าซีด นอนเหมือนตายอยู่บนเตียงเฉินเสียนยุ่งอยู่พักหนึ่ง แทงเขาด้วยเข็มเงินสองสามเข็มและเช็ดร่างกายของเขาหลาย ๆ ครั้ง ก่อนที่ความร้อนจะหายไปในที่สุดฉินหรูเหลียงขมวดคิ้ว เปิดปากราวกับจะพูดอะไรเฉินเสียนฟังอย่างตั้งใจ ฟังเขาพึมพำ “หนาว … ”คนผู้นี้แข็งแกร่งมาโดยตลอด และไม่สนใจร่างกายของตัวเขาเลยแม้แต่น้อยในตอนนี้ก็เลยร้องอย่างอ่อนแอเช่นนี้เฉินเสียนดึงผ้าห่มให้เขา คลุมมันอย่างระมัดระวัง และวางมือของเขาลงในผ้าห่ม เอาที่ป้องกันหน้าผากเพื่อปกป้องหน้าผากของเขา เพื่อไม่ให้เกิดความหนาวเย็นจากศีรษะอีกม่านด้านนอกหน้าต่างฝนกำลังไหลริน และฉินหรูเหลียงยังคงร้องเสียงเย็นเฉินเสียนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องนำเตายาไปที่ห้อง และต้มยาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อกรอกให้เขาเพียงว่าฉินหรูเหลียงไม่ได้มีสติเหมือนซูเจ๋อ เมื่อเขาหมดสติปากของเขาก็ป
