ม่ได้หยุดพักแท้จริงแล้วซูเจ๋อก็อ่อนแอเช่นนี้ต่อหน้าเธอได้เหมือนกันดูเหมือนความเจ็บป่วยจะถาโถมเข้ามาราวกับจะนำบาดแผลและความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาไม่เคยได้รับโถมเข้ามาใส่ในคราวเดียวเฉินเสียนไม่ค่อยมีสติและไม่รู้ว่าเธอผ่านช่วงสองวันนี้มาได้อย่างไรเธอเหนื่อยล้าเป็นอย่างมากแต่กลับไม่ยอมออกไปจากห้องของซูเจ๋อ เธอฟุบหลับอยู่ที่ข้างเตียงของเขาครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งและตรวจสอบลมหายใจของซูเจ๋อโดยอัตโนมัติ510
เธอนึกกลัวอยู่เสมอว่าตนเองจะเผลอหลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจจนทำให้สิ่งต่างๆล่าช้าแต่ซูเจ๋อสลบไสลไม่ได้สติเลยจนนิดเดียว และเขาก็ไม่เคยฟื้นขึ้นมาเลยเฉินเสียนคิดว่าบางทีเธออาจจะต้องรออีกสองสามวันซูเจ๋อจึงจะฟื้นขึ้นมารุ่งสางของอีกวันหนึ่งเฉินเสียนเปิดหน้าต่างออก มือเท้าของเธอชาและเธอก็เปิดประตูอย่างใจลอยเธอกำลังจะไปล้างหน้าด้วยนํ้าเย็นๆ เพื่อให้สดชื่นแต่ไม่คิดว่าจะปะทะเข้ากับใครคนหนึ่งทันทีที่ก้าวขาออกจากประตู
511
