นั้นก็ก้มหน้าลงไปยังหน้าผากที่อุ่นและเย็นในขณะเดียวกัน นํ้าตาที่เปียกชุ่มหยดลงบนใบหน้าของเขาเงียบ ๆนัยน์ตาของซูเจ๋อสั่นเทา จู่ๆ ก็มีความโศกเศร้าบางอย่างปะทุออกมาเฉินเสียนยื่นมือทั้งสองข้างออกไปที่ข้างลำคอของเขา ใช้แรงทั้งหมดที่ตัวเองมี ช่วยเขาคํ้าหินใหญ่ก้อนนั้นไว้สามารถช่วยเขาแบ่งเบาไปได้แม้จะนิดเดียว ก็ถือว่าดีแล้วนํ้าตาของเธอหลั่งไหลไม่หยุด ราวกับว่าจะหลั่งนํ้าตาของครึ่งชีวิตที่ผ่านมาให้หมดในคราเดียวซูเจ๋ออยากจะเอื้อมมือไปช่วยเช็ดนํ้าตาให้เธอ แต่แขนทั้งคู่ของเขาไม่สามารถปล่อยได้ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย ค่อยๆ หอมนํ้าตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ก่อนหน้านี้ไม่เคยสังเกต ว่าที่แท้แล้วท่านร้องไห้เก่งขนาดนี้”“ผู้หญิงอย่างข้าไม่สมควรจะร้องไห้ใช่หรือไม่?” เฉินเสียนพูดพรํ่าว่า : “แต่ข้าก็จะร้อง แบบนี้ท่านก็จะวางใจไม่ลงใช่หรือไม่ ท่านจะทำใจทิ้งข้าไว้ไม่ได้ใช่หรือเปล่า?”ซูเจ๋อหัวเราะไม่มีเสียง เขาพูดขึ้นว่า : “ผู้หญิงอย่างท่านที่ไม่ค่อยร้องไห้ บทจะร้องขึ้นมาใครก็เทียบเทียมไม่ติด อาเสียน อย่าให้คนอื่นมาทำท่านร้องไห้ได้ ข้าอยากให้นํ้าตาของท่าน เป็นของข้าคนเดียวเท่านั้น”“ได้ๆ ข้าจะร้องไห้ให้ท่านดูคนเดียว” เฉินเสียนซุกหน้าเข้าอ้อมอกของเขาเธอร้องไห้เสียงเบาพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ซูเจ๋อ ท่านจะต้องไม่เป็นอะไรนะ……”494
“ข้าจะพยายาม” เขาหรี่ตาลง นํ้าเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงลมที่บางเบา : “
