หน้าลงไปดึงมือเฉินเสียนขึ้นมา แล้วกุมมือเอาไว้อย่างช้าๆ “หนาวหรือไม่?”เฉินเสียนหัวเราะ อยากจะดึงมือกลับแต่ก็ไม่ทำ แล้วพูดว่า “เดิมทีอากาศนั้นร้อนมาก ถามข้าว่าหนาวหรือไม่ มันมีอะไรแปลกๆนะ แต่ว่าข้างนอกนั้นลมแรงจริงๆ นี่มันต่อหน้าท้องพระโรงของจักรพรรดิ เจ้ารีบปล่อยมือข้าเร็ว”ซูเจ๋อไม่ยอมปล่อยมือ ท่ามกลางสายลมเย็นและแสงสว่างของดวงจันทร์ยังคงจับมือของเธอเดินไปข้างหน้า แขนเสื้อลอยพริ้วไปมา นิ้วเรียวยาวของเขา456
จับเธอไว้อย่างแน่น แล้วพูดขึ้นเบาๆว่า “ไม่เป็นไร ช่วงเวลานี้ ทุกคนนอนหลับกันหมดแล้ว”แสงสีในยามราตรีข้างหน้านั้นราวกับภาพวาดทิวทัศน์ด้วยนํ้าหมึกเฉินเสียนถูกซูเจ๋อจูงมือ เพียงแค่เดินทางไปข้างหน้ากับเขา เธอไม่จำเป็นต้องมองทางเดินให้ชัด เพราะว่าซูเจ๋อนั้นเปรียบเสมือนเป็นที่พึงพิงของเธอมีคนให้ได้พิงพึงมันเป็นความรู้สึก…… ที่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ไม่กลัวที่จะล้มลงเฉินเสียนงอนิ้วมือ รู้สึกเหนียมอายอยากจะพลิกมือไปกุมมือเขาเอาไว้ แล้วถามว่า“เจ้าอยู่ในนั้นตั้งนาน พวกเจ้าคุยอะไรกัน?”ซูเจ๋อพูด“ข้าพูดอบรมสั่งสอนเขานิดหน่อย”“เจ้าอบรมสั่งสอนเขา?”เฉินเสียนหรี่ตามองแล้วหัวเราะขึ้น“แล้วเจ้าสั่งสอนว่าอย่างไร？”
457
