เฉินเสียนกินอย่างใจกว่าง และไม่ทิ้งภาพลักษณ์ของเธอเลยราวกับว่าเห็นเธอกินอย่างหอมกรุ่น รู้สึกว่าอาหารในเย่เหลียงเหล่านี้ดูอร่อยมากเป็นพิเศษจักรพรรดิยิ้มและกล่าวว่า “ข้าชอบคนที่สดใสร่าเริงเช่นองค์หญิง”จักรพรรดิเย่เหลียงเป็นชายวัยกลางคนและดูหล่อมาก แต่ถึงแม้เขาจะหัวเราะขึ้นมา เขาก็ไม่สามารถซ่อนความคิดลึกๆ รอบคอบของเขาในฐานะจักรพรรดิได้ต่อมาจักรพรรดิเชิญซูเจ๋อดื่มด้วยกันบนโต๊ะซูเจ๋อมีเพียงจอกเหล้าเท่านั้น ไม่มีถ้วยชาซูเจ๋อไม่ชอบงานเลี้ยงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหล่านี้ ในโอกาสนี้ เขาจะลดความรู้สึกที่มีอยู่ให้อยู่ในระดับที่ตํ่ามากเท่านั้นนอกจากนี้ การเจรจาระหว่างสองประเทศไม่สามารถเจรจาที่โต๊ะเหล้านี้ได้แม้ว่าจะไม่ดื่ม แต่ตอนนี้เมื่อเขาไปถึงที่ของคนอื่น จักรพรรดิได้ทรงริเริ่มที่จะดื่มกับเขา เขาต้องเป็นแขกที่ตามใจเจ้าภาพนางกำนัลเติมเหล้าให้เขาตั้งแต่ตอนงานเลี้ยงเริ่ม จักรพรรดิสังเกตว่าซูเจ๋อไม่ดื่มเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นพระองค์จึงริเริ่มพูดถึงเรื่องนี้เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิกำลังจะดื่มสุรากับซู่เจ๋อ จึงรีบทำให้นางสนมก็เติมเหล้าให้เต็ม392
ราวกับว่าเมื่อซูเจ๋อและจักรพรรดิเย่เหลียงดื่มเสร็จ คนเหล่านี้จะมาดื่มกับซู่เจ๋อทีละคนสิ่งนี้จะดำเนินต่อไปตลอดไปไม่สิ้นสุดเธอรู้ว่าซูเจ๋อจะไม่ดื่มสุราในวันธรรมดาด้วยเหตุนี้ซูเจ๋อต้องไปถือจอกเหล้า เขากำลังจะตอบรับจักรพรรดิ ไม่คาดคิดในเวลานี้เฉินเสียนก็เอื้อมมือออกไป
