ให้เฉินเสียนตื่นไม่น้อย ภูเขาลูกนี้เย็นกว่าที่ด้านล่างภูเขามากแสงไฟในห้องโถงสว่างไสว แต่ท้องฟ้ายามคํ่าคืนด้านนอกห้องโถงนั้นจางลงค่อนข้างเงียบสงบซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้าจะส่งท่านกลับไปที่พัก”“ท่านอาศัยอยู่ที่ไหน และอยู่ไกลไหม?” เฉฺินเสียนถามด้วยท่าทีอ่อนโยนอาจเพราะเหล้าสับปะรดของเย่เหลียงอร่อยมาก“ไม่ไกล”ความเคยชินเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากจริงๆเดินทางมาจากเมืองหลวงมาที่นี้ และได้อยู่กับซูเจ๋อทุกวัน และตอนนี้ต้องแยกจากเขา แยกกันอยู่คนละที่ เธอก็รู้สึกไม่เคยชินเมื่อเธอมาถึงราชนิเวศน์ เธอจะไม่สามารถเป้นเหมือนกับตอนที่อยู่ในเมืองเสวียน ยิ่งไม่สามารถเหมือนคนสองคนที่อาศัยอยู่ในห้องเดียวกันในค่ายทหารเย่เหลียงเมื่อไปถึงทางแยก ที่พักของเฉินเสียนก็อยู่ที่นี่ และที่พักของซูเจ๋ออยู่อีกฝั่งหนึ่ง จึงต้องแยกย้ายกันไป396
เฉินเสียนขอให้นางกำนัลทั้งสองกลับไปที่พักเพื่อเตรียมการก่อน เธอกับซูเจ๋อยืนอยู่ที่ระเบียงทางแยกระหว่างทางเฉินเสียนอาศัยฤทธิ์เหล้าเอ่ยปากถามว่า “มีนางกำนัลรับใช้ท่านอยู่ที่พักท่านหรือไม่?”ซูเจ๋อก้มมองดูเธอ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเขา “ไม่ทราบว่าจะนับขันทีด้วยหรือเปล่า?”เฉินเสียนเม้มปากแล้วกล่าวว่า “คืนนี้ข้าเมานิดหน่อย ท่านไม่มีอะไรจะถามข้า ข้าขอกลับไปก่อน ท่านควรรีบไปนอนก่อนได้แล้วล่ะ”เธอเดินไปสองสามก้าว แล้วหันกลับมาและเห็นซู่เจ๋อยังคงยืนอยู่ที่เดิมเธอกล่าวว่า “ซูเจ๋อ พยายามอย่าบังคับ
