่รู้ว่ากี่ชั่วยามแล้ว พลางบ่นพึมพำว่า “ทำไมฟ้ามืดแล้วล่ะ ไม่รู้จักปลุกข้าเลย”เมื่อก้าวข้ามธรณีประตู เขาเงยหน้าพลันเห็นมีบุคคลสองคนกำลังสวมกอดกันอยู่ในลานบ้าน สมองลืมตอบสนองไปชั่วขณะเสียงทุ้มตํ่าของซูเจ๋อแว่วเข้ามา “เข้าไป”“ออ”เฮ่อโยวหันหน้าไปยังห้องนอน ทว่าเมื่อยกเท้าก็รู้สึกชอบกล “เอ๋ ไยข้าต้องเข้าไปตามที่ท่านบอกด้วย?ท่านบัณฑิตรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่หรือไม่ ยังไม่รีบปล่อยเฉินเสียนอีก”ซูเจ๋อเงยหน้าขึ้นจากบ่าเฉินเสียน ฉายประกายความเย็นยะเยือกในแววตาทำให้เฮ่อโยวสยดสยองยิ่งนัก เขานึกถึงภาพซูเจ๋อสังหารคนใต้แสงจันทราโดยไม่กะพริบตาสักครั้งเฮ่อโยวถอยหลังไปทางห้องนอนสองก้าวได้ยินซูเจ๋อเอ่ยด้วยมาดโอ่อ่าผสมปะปนกับเผด็จการอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าจะกอดนาง เจ้าอยากคัดค้านหรือ?”329
เฮ่อโยวเศร้ากับชีวิต เขาจะกล้าคัดค้านได้อย่างไร เอ่ยว่า “ใครอยากคัดค้านกัน ข้า ข้าแค่รู้สึกว่าแบบนี้ไม่งาม”“ข้ากลับรู้สึกว่าดีมาก” ซูเจ๋อหรี่ตา “ปิดประตู”เฮ่อโยวเปล่งเสียงครวญครางอย่างหงุดหงิด “ปิดก็ปิด ใครกลัวใคร” พูดจบพลันเกิดเสียงปิดประตู ปัง！หลังเฮ่อโยวออกมาปั่นป่วน เฉินเสียนก็หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ความรู้สึกท้อแท้หมดอาลัยตายอยากก็มลายหายไปกว่าครึ่งเธอกล่าว “ท่านปล่อยข้าเถอะ ข้าจะไปล้างกายเสียหน่อย”นํ้าเสียงซูเจ๋อไม่เหลือความเย็นเยียบแล้ว กล่าวกับเฉินเสียน “ยังเจ็บอยู่ไหม?”เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ตอนแรกก็เจ็บอย่
