ๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “รอให้กลับเมืองหลวงแล้ว ข้าจะไปทูลขอชิงซิ่งกับฝ่าบาทมาให้รองท่านทูต ให้นางมาอยู่ที่จวนของเจ้า ปรนนิบัติรับใช้เจ้าแบบนี้ทุกวัน”เฮ่อโยวรีบพูดขึ้นว่า : “ที่ผ่านมาข้าไม่มีบ่าวรับใช้ปรนนิบัติข้างกาย แล้ววันนี้ก็คุ้นชินกับเจ้าเด็กน้อยผู้นี้ อืม ถ้าหากเก็บไว้ข้างกายข้าก็คงดี งั้นข้าขอขอบคุณองค์หญิงล่วงหน้าเลยก็แล้วกัน”ดวงตาของชิงซิ่งมีแสงประกายบางเบา ราวกับว่านํ้าตากำลังจะหยดไหลออกมา พูดขึ้นอย่างกล้าหาญ : “ใครจะไปอยู่ข้างกายท่านกัน?”แต่สำหรับนางกำนัลอย่างนาง ได้เป็นสาวรับใช้ปรนนิบัติข้างกายเจ้านาย ก็ถือเป็นวาสนาของนางแล้วกระมังเฮ่อโยวพูดขึ้นอย่างจริงจัง : “เจ้าไม่อยากรึ? เจ้าไม่อยากข้ายิ่งจะให้เจ้าอยู่!เตรียมตัวไว้เถอะ หากกลับเมืองหลวงแล้ว ไม่รอให้องค์หญิงเอ่ยปาก ข้าจะไปทูลขอเจ้ากับฝ่าบาทด้วยตัวข้าเอง!”เหล่าบรรดาทหารคุ้มกันพากันโห่ร้องชิงซิ่งอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีเมื่อทานอาหารอิ่มแล้ว แต่กลับรู้สึกยังไม่จบสักเท่าไหร่เฮ่อโยวลุกขึ้นเดินตรงไปทางป่า เมื่อชิงซิ่งเห็นแล้วจึงรีบถามขึ้นว่า : “ทางโน้นมืดขนาดนั้น รองท่านทูตจะไปทำอะไรหรือเจ้าคะ?”214
เฮ่อโยวตอบกลับด้วยนํ้าเสียงหยอกล้อว่า : “ข้าจะไปฉี่ เจ้าจะไปกับข้าไหม?”“……ถือเสียว่าบ่าวไม่ได้ถาม”พอดีกับที่ลมโชยพัดมา ใบไม้สั่นไหวกระทบกันจนเกิดเป็นเสียง จนกลบเสียงร้องระงมของกบและแมลงต่างๆ ในป่าพงไพรนี้ซูเจ๋อแววตาหยุดนิ่งทัน
