มเชิญให้เขากลับไปซูเจ๋อพูดอย่างนุ่มนวลว่า “เมื่อวานมาถึงอย่างรีบร้อน อีกอย่างร่างกายก็ไม่แข็งแรง เพื่อที่จะมาเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เย่เหลียง ข้ามาที่นี่เพื่อคุยกับองค์หญิง”ซูเจ๋อมาอย่างมีเรื่องเป็นทางการ เฉินเสียนก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเขาได้เฉินเสียนทำหน้านิ่งแล้วพูดว่า “ชิงซิ่ง เชิญใต้เท้าซูเข้ามา”ชิงซิ่งถาม “องค์หญิงต้องการเช็ดเท้าแล้วใส่รองเท้าก่อนหรือไม่?”เฉินเสียนยังแช่เท้าไม่พอ จึงพูดว่า “ออกมาข้างนอก ไม่ต้องมีกฎระเบียบและมารยาทอะไรมาก ข้าคิดว่าใต้เท้าซูนั่นเป็นสุภาพบุรุษที่มีคุณธรรมน่านับถือไม่เห็นเหตุผลที่ว่าไม่ดี”“เพคะ” ดังนั้นชิงซิ่งจึงเชิญซูเจ๋อเข้ามา188
เวลานั้นเฉินเสียนที่นั่งอยู่บนม้านั่งยาว ชำเลืองมองไปที่ซูเจ๋อที่อยู่ด้านหน้าเธอซูเจ๋อปฏิบัติตามพีธีของราชวัง ก้มโค้งคำนับเคารพ ได้อย่างไม่มีที่ติเฉินเสียนยากที่จะเห็นอีกด้านของขุนนางบัณฑิตที่ปฏิบิติตัวอย่างเป็นทางการครั้งที่แล้วได้เห็นเมื่อตอนที่อยู่ในจวนของเฮ่อเซียง เพียงแต่เธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะชื่นชมตอนนี้เธอพยายามเพลิดเพลินกับตัวเองตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ ซูเจ๋อไม่เคยพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในราชสำนักเลยเขาก้มลงมองโดยตลอด ไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอเฉินเสียนเม้มปากแล้วยิ้ม เอาเท้าตบละอองนํ้าที่เท้า สายตาที่ก้มลงมองตํ่าตามเท้าของเธอที่กำลังเล่นนํ้าอยู่อย่างเงียบๆเฉินเสียนพูด “ใต้เท้าซูมีเรื่อ
