เฉินเสียนเข้าไปนั่งข้างๆเขา แค่เข้าใกล้เขาก็รู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แล้วพูดว่า “หิวแล้วหรือยัง ข้านำของกินมาให้……”คำพูดที่เหลือ มาพร้อมกับซูเจ๋อที่เข้ามาใกล้แล้วกลืนลงท้องไปซูเจ๋อนำศีรษะไปใกล้ไหล่ของเธอ นำมือไปโอบไว้ที่เอว เธอรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังเอาริมฝีปากมาลูบคลำบริเวณที่หูของตัวเองร่างกายของเฉินเสียนแข็งทื่อไปหมดทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรจากนั้นเฉินเสียนก็ได้ยินเสียงแห้งๆจากลำคอของเธอ “หิวแล้วท่านก็กินอาหารที่ข้านำมาให้ โถนํ้าที่อยู่ข้างๆคือนํ้าที่เอามาเมื่อตอนกลางวัน”“อาเสียน ใจของท่านเต้นเร็วมาก”เฉินเสียนก็รู้สึกร้อนผ่าว พลักไปที่หน้าอกของซูเจ๋อ “ท่านปล่อยข้า ข้าจะออกไปนอนข้างนอก”“ออกไปนอนข้างนอก？ไม่นอนในรถม้าหรือ？”“ในรถม้าให้ท่านนอน ถ้าข้าดั้นด้นเข้าไป ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันก็คงไม่เหมาะสม” เฉินเสียนหยิบพรมที่อยู่ด้านข้าง เอามากอดแล้วเตรียมจะออกไปไม่คิดว่าซูเจ๋อจะแย่งพรมนั้นไป เธอพยายามแย่งกลับคืนมาก็แย่งไม่ได้ จึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขา179
เพียงแต่สายตาของเธอในความมืดนั้นไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรเลยซูเจ๋อพูด “ท่านจะกลัวอะไร ก็ไม่ใช่ให้ท่านกับข้านอนด้วยกัน”“อย่างนั้นท่านจะแย่งพรมข้าทำไม？”“ถ้าข้าให้ท่านไปนอนข้างนอกจริง องค์หญิงนอนข้างนอก ขุนนางนอนในรถน่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกมากกว่า”เขาพูดพร้อมกับถืออาหาร แล้วเอาพรมออกไปข้างนอก “ท่านนอนในรถ ข้าจะออกไปนอนข้างนอกเอง”เฉินเสียนพูด
