ู้หนึ่งนอนใต้ต้นไม้ นอนอิ่มแล้วถึงจะได้มีกำลังวังชาเร่งเดินทางอย่างต่อเนื่องพอถึงยามพลบคํ่า ลิ่มอากาศอุ่นแผ่ซ่านไปมา เทือกเขาด้านนอกต้นไม้ตั้งตระหง่านโดนพระอาทิตย์ยามอัสดงซ้อนหลอมรวมอากาศร้อนอบอ้าวในช่วงเวลากลางวันค่อยๆลดลงหัวหน้าองครักษ์กล่าวว่า“องค์หญิง วันนี้ยังต้องการเร่งเดินทางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”เฉินเสียนเหลือบมองเฮ่อโยวที่นอนหลับอยู่ใต้ร่มไม้ราวกับหมูที่สิ้นใจตายนึกถึงผู้หนึ่งที่อยู่ในรถม้านอนต่อเอาแรง อารมณ์ก็ดีเป็นอย่างมากเธอกล่าวถามว่า“ห่างจากจุดพักม้าลำดับต่อไปไกลเท่าไหร่หรือ?”171
หัวหน้าองครักษ์กล่าวว่า“หากว่าวันนี้เพิ่มความเร็วในการเดินทางล่ะก็สามารถไปถึงจุดพักม้าก่อนฟ้ามืดพ่ะย่ะค่ะ แต่วันนี้ล่าช้าเป็นเวลานาน อยากจะถึงจุดพักม้า เกรงว่าหลังเที่ยงคืนถึงจะสามารถไปถึงจุดหมายพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนจึงกล่าวว่า“ทุกคนเหนื่อยแล้ว วันนี้ไม่รีบเร่งเดินทาง คํ่าคืนนี้ก็พักอยู่ที่นี่กันเถิด รอพรุ่งนี้ฟ้าสาง ค่อยออกเดินทางกัน”“พ่ะย่ะค่ะ”เหล่าองครักษ์ที่เหน็ดเหนื่อยในช่วงเวลากลางวันได้ยินข่าวคราวนี้ ล้วนทอดถอนหายใจผ่อนคลายออกมาพักผ่อนอยู่ใต้ร่มไม้ที่เย็นนี้มากกว่าครึ่งบ่าย แต่ละคนต่างเหน็ดเหนื่อย ออกแรงเร่งเดินทางต่อเนื่องสักนิดหนึ่งก็ไม่ไหวแล้วจริงๆ ขนาดเคลื่อนไหวยังไม่อยากเคลื่อนไหวเลยพอถึงตอนหัวคํ่า ในร่มไม้ได้เผาไฟสุมกลางแจ้งขึ้น
172
