เฉินเสียนไม่ค่อยเข้าใจจึงกล่าวว่า “ท่านพูดอะไร”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้าหมายความว่า ถ้ารักษาตัวเองได้ก่อน ท่านถึงจะสามารถรักษาเจ้าน่องน้อยได้”“ไม่ได้ ข้าเป็นแม่เขา มีเพียงแค่รับรองความปลอดภัยของเขาเท่านั้น ข้าถึงจะไม่กังวลอะไร”เฉินเสียนมองไปยังตรอกอันเงียบสงบภายใต้แสงจันทร์ และกล่าวว่า “อันที่จริงตอนที่ข้าตั้งท้องเจ้าน่องน้อย ข้าก็คิดไม่ถึง ว่าข้าจะผูกกับเขาขนาดนี้ อาจเป็นเพราะว่านี่คือความเชื่อมโยงระหว่างเนื้อหนังและสายเลือด”ซูเจ๋อกล่าวอย่างไม่รู้รสชาติ “บางทีข้าอาจประเมินพลังของการเชื่อมโยงระหว่างเนื้อกับสายเลือดผิดไป”เฉินเสียนพูดถูก การปล่อยให้เธอแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อหนีนั้นถือเป็นการแผนที่โง่เขลาจริงๆซูเจ๋อหยุดที่ตรอกของจวนแม่ทัพและเฝ้าดูเฉินเสียนเดินไปเขากล่าวอย่างประนีประนอมอยู่ข้างหลังเธอ “รุ่งขึ้นเดินทาง จะต้องระวังทุกอย่าง ดูแลตัวเองดีๆ”เฉินเสียนหยุดเท้า และตอบว่า “ข้ารู้”“นอกจากนี้ แม้ว่าท่านจะเจอใครที่ดีกว่าข้า ท่านก็ไม่สามารถลืมข้าได้”132
เฉินเสียนหลับตาลง ริมฝีปากยกยิ้ม นํ้าเสียงของเธอจริงจัง “ถ้าเจอแล้วค่อยว่ากัน ข้าจะเขียนถึงท่านเมื่อถึงเวลานั้น”เมื่อกลับมาที่สวนสระวสันตฤดู อวี้เยี่ยนรู้สึกชัดเจนว่าเฉินเสียนไม่มีภาวะซึมเศร้าก่อนหน้านี้แล้วเธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง อวี้เยี่ยนปล่อยผมเธอลงและถามว่า “องค์หญิงคืนของให้ใต้เท้าซูแล้วหรือเพคะ?”เฉินเสียนกล่าวว่า “คืนแล้ว”“อารมณ
