ซูเจ๋อหลุบตาลง และมองไปที่ขลุ่ยไม้ไผ่ในฝ่ามือของเธอ “ไม่ชอบแล้วหรือ?”“อืม ไม่ชอบแล้ว” เฉินเสียนกล่าวเบา ๆ “ข้าจำได้ว่าข้ายังมีหุ่นกระบอกอยู่กับท่าน ท่านเอามันมาคืนให้ข้าเถอะ”“แต่ข้ายังชอบมันอยู่ เกรงว่าฉันจะให้ท่านไม่ได้”“ของโง่ๆ เช่นนั้น มีอะไรให้น่าชอบหรือ?”เสียงของซูเจ๋อเบามาก “เพราะนอกจากท่าน ข้าก็ไม่เคยได้รับของจากใครอีก”เฉินเสียนกระตุกมุมริมฝีปาก เธออยากจะยิ้ม แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหนเธอก็ยิ้มไม่ออกเธอแสร้งทำเป็นผ่อนคลายและกล่าวว่า “คนอื่นจะไม่ให้สิ่งเหล่านี้แก่ท่านหรอก และสิ่งที่ท่านให้จะได้รับคืนเสมอ ต่อไปท่านยังต้องระมัดระวังเมื่อได้รับของขวัญและให้ของขวัญ”นางส่งขลุ่ยไม้ไผ่ไปต่อหน้าเขา “งั้นสุดท้ายแล้วท่านอยากได้หรือไม่ ถ้าไม่ข้าจะโยนทิ้ง”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ช่างเถอะ ยังไงซะก็ไม่ใช่ครั้งแรกอยู่ดี”เขาเอาขลุ่ยไม้ไผ่กลับจากฝ่ามือของเฉินเสียน ขลุ่ยไม้ไผ่เล็ก ๆ ถือความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขาเป็นเวลานานใครจะตัดใจโยนทิ้ง114
เฉินเสียนลดมือลง เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “จากนี้ไป อย่าทำอะไรเพื่อข้าเลย”“อาเสียน” เขาเรียกเธอเฉินเสียนยิ้มและตอบกลับด้วยใจที่จมลง “ข้าก็ไม่รีบ ถ้าท่านมีอะไรจะพูด ก็พูดมาเถอะ อย่างไรซะหลังจากนี้ อาจจะไม่ได้พบกันอีกและจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”ซูเจ๋อเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “รุ่งขึ้นท่านจะต้องไปแล้วหรือ?”“อืม พระราชกฤษฎีกาออกมาแล้ว รุ่งขึ้นออกเดินทาง”“ทำ
