ยงเดินเข้ามา ใกล้โถงไว้ทุกข์เข้ามาเรื่อยๆ“ซูเจ๋อ ท่านอย่าลืม ข้าเคยบอกไปแล้วว่าข้าเกลียดท่าน”“ท่านกำลังเตือนข้าหรือว่าเตือนตนเอง”ทันใดนั้นเอง เสียงอันเกรี้ยวกราดของเฮ่อเซียงก็ดังมาจากห้องโถงไว้ทุกข์เป็นเสียงด่าทอดังมาแว่วๆ “เจ้าลูกอกตัญู!”เฉินเสียนได้สติและคิดจะดิ้นหนี ซูเจ๋อขยับเข้ามาชิดใบหูของเธอแล้วพูดด้วยนํ้าเสียงอันอบอุ่นว่า “ท่านไปไม่ได้ นั่นเป็นปัญหาของพวกเขา”ในที่สุดเฉินเสียนก็เข้าใจอะไรๆ ขึ้นมา เธอถามว่า “ท่านเป็นคนทำให้เฮ่อเซียงมาที่นี่รึ”“การถามมากเกินไปจะทำให้ท่านไม่มีความสุข”82
“นั่นคือคำสารภาพหรือเปล่า” เฉินเสียนถาม “ท่านจงใจพาเขามา ทั้งยังคิดจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาพ่อลูกขาดสะบั้นด้วยรึ”ซูเจ๋อกล่าวว่า “หากการตายของฮูหยินใหญ่มีเงื่อนงำจริงๆ ต่อให้คืนนี้พวกท่านค้นพบอะไร แต่ถ้าไม่มีใครเป็นพยาน ท่านคิดว่าจะมีคนเชื่อหรือ”ในเวลานี้มีเสียงดุด่าทุบตีของเฮ่อเซียงดังมาจากห้องไว้ทุกข์เฉินเสียนไม่ได้กังวลว่าเฮ่อเซียงจะทุบตีเฮ่อโยว แต่เธอกังวลว่าเฮ่อเซียงจะเรียกคนมาขับไล่เฮ่อโยวออกไปอีกครั้งไม่คิดว่าแค่บิดาบังเกิดเกล้าอย่างเฮ่อเซียงทุบตีไปเพียงไม่กี่ที เฮ่อโยวจะทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น เดิมทีอาการบาดเจ็บของเฮ่อโยวยังไม่หายสนิท และตอนนี้รอยเลือดก็เริ่มซึมออกมาเฮ่อเซียงตกใจ เมื่อเขาเลิกเสื้อของเฮ่อโยวออกดูถึงได้รู้ว่าเขามีรอยบาดแผลอยู่นับไม่ถ้วนและแล้วนํ้าตาก็ไหลลงมาอาบแก้มชายชร
