ดมันออกไปไม่ได้ซูเจ๋อยังคงรักษากิริยาอันนอบน้อมไว้จนกระทั่งอวี้เยี่ยนและเฮ่อโยวเดินผ่านเขาไปสีหน้าของเขาเคร่งขรึมเล็กน้อยจนเมื่อคนของจวนตระกูลเฮ่อเตือนขึ้นมาว่า “ใต้เท้าซูเข้าไปได้”ซูเจ๋อจึงจะยืดตัวขึ้นและก้าวเข้าไปในโถงไว้ทุกข์หลังกลับจากการไปเคารพศพ เฮ่อโยวก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า “เจ้าคุ้นเคยกับจวนตระกูลเฮ่อดีแล้ว คืนนี้เราค่อยมากันใหม่ การหาหลักฐานในตัวท่านย่าของเจ้าขึ้นอยู่กับเจ้า”เฮ่อโยวเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขามองเฉินเสียนอย่างแน่วแน่เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าจะจัดการปัญหาเรื่องคนเฝ้าศพที่โถงไว้ทุกข์เอง เจ้าเพียงแค่เข้าไปหาท่านย่าของเจ้า เรื่องอื่นไม่ต้องสนใจ ต่อให้ถูกจับได้อีกแล้วอย่างไรล่ะ อย่างมากก็แค่ถูกทุบตีและโยนออกมานอกจวนอีกครั้ง ยังจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีก”เฮ่อโยวกลั้นนํ้าตา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพยักหน้าหงึกหงัก “ตกลงเอาตามนี้”เมื่อถึงยามคํ่า ทั้งสองคนก็เปลี่ยนเป็นชุดที่ทะมัดทะแมง74
เฉินเสียนถอดเครื่องประดับผมและเครื่องประดับเสื้อผ้าที่ยุ่งยากออก เธอรวมผมเป็นมวยสูง ดูองอาจผึ่งผายเป็นอย่างยิ่งเฮ่อโยวพาเธอคลำทางในความมืดเข้าไปใกล้จวนตระกูลเฮ่อขณะนั้นภายในจวนตระกูลเฮ่อมีแสงไฟแค่เพียงริบหรี่และถูกปกคลุมไปด้วยความสลัวเฮ่อโยวและเฉินเสียนตรงไปที่กำแพงรั้วหลังเรือน หาจุดที่เฮ่อโยวเคยปีนเมื่อก่อนหน้านี้และเตรียมปีนข้ามรั้วเข้าไปเมื่อก่
