ร้อง”ขอเพียงแค่เขาได้เข้าไปในห้องโถงไว้ทุกข์ ให้เขาได้คำนับท่านย่าบ้าง แค่นี้เขาก็พอใจแล้วห้องโถงไว้ทุกข์ของจวนสกุลเฮ่อเต็มไปด้วยผ้าขาวที่ถูกแขวนไว้สูงลิ่ว เรียบง่ายโอ่อ่าสง่างามภายในห้องโถงทั้งสองฝั่ง ต่างคุกเข่าลงเสมอพื้น คนที่สวมใส่เสื้อไว้ทุกข์ล้วนเป็นคนจวนสกุลเฮ่อทั้งหมด ทุกคนพากันร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียใจผู้คนที่มาเคารพศพเพื่อแสดงความเสียใจไม่ได้มีแค่จวนท่านแม่ทัพเท่านั้น ยังมีเหล่าขุนนางและเจ้าหน้าที่อื่นๆ มาด้วย70
เพียงแต่ข้างในนั้น เฉินเสียนเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้นท่านแม่ทัพใหญ่ออกรบอยู่ข้างนอก เธอจึงเป็นตัวแทนของจวนท่านแม่ทัพโดยปริยายดังนั้นคนที่เข้าออกในห้องโถงไว้ทุกข์ ก็คือคนที่จะมาร่วมแสดงความเสียใจเฉินเสียนเป็นหญิง มีผู้ติดตามมาด้วยสองคน ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรในขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้ามาในห้องโถงไว้ทุกข์ ก็มีคนประกาศขึ้นว่า :“จวนท่านแม่ทัพใหญ่ องค์หญิงจิ้งเสียนมาไว้ทุกข์”เฉินเสียนค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ เฮ่อโยวและอวี้เยี่ยนพากันก้มหน้าเดินตามหลังมาเฮ่อโยวเงยหน้าขึ้นมองโลงศพบนแท่นไม่ได้ เขาทำได้แค่อดทนด้วยความทรมานกลํ้ากลืนฝืนทนด้านข้างมีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามามอบธูปให้เฉินเสียนกลิ่นธูปบางเบา เฉินเสียนถือธูปโน้มตัวคำนับต่อหน้าโลงศพเฮ่อโยวและอวี้เยี่ยนคุกเข่าลง ก้มหน้าคำนับพร้อมกับเฉินเสียนเฮ่อโยวก้มหน้าลงตํ่า เจ็บปวดจนไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้เฉินเสียนโน้มตัวคำนับสามครั้
