แต่เพราะเขาไม่มีแรง จึงถูกชายผู้สวมเสื้อผ้าราคาแพงตีจนเขาล้มลงกับพื้นผู้ติดตามทั้งสองของชายผู้สวมเสื้อผ้าราคาแพงเดินเข้าไปลงมือซ้อมเขาอย่างรุนแรงบนพื้นเต็มไปด้วยคราบเลือดขอทานสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างตกใจจนพากันยกถ้วยหนีคนผู้นั้นถูกผู้ติดตามตีจนไม่สามารถจะสู้ได้อีก เขาโค้งตัวโก่ง มือทั้งคู่กุมหัวตัวเองไว้แน่นเมื่อชายผู้สวมเสื้อผ้าราคาแพงเห็นสภาพของเขาแล้ว จึงย่อตัวลงตบไหล่ของเขา หัวเราะพร้อมกับพูดอะไรบางอย่างออกมา จากนั้นเขาก็เดินจากไปพร้อมผู้ติดตามผ่านไปครู่ใหญ่ คนผู้นั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นมา เขาก้มหน้าลูบมุมปากที่เต็มไปด้วยเลือด แล้วจึงกลับไปนั่งซบหน้ากอดเข่าอยู่ที่เดิมถึงแม้ว่าจะลำบากแทบตาย แต่เขากลับไม่เหลียวแลเหรียญทองแดงบนพื้นนั่นแม้แต่นิดเดียวเฉินเสียนขมวดคิ้วแหวกฝูงผู้คนเดินตรงไปที่เขา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “หวังว่าข้าจะจำผิดคน ทำไมเขาถึงได้มาลำบากเร่ร่อนอยู่บนถนนนี้กันนะ”อวี้เยี่ยนที่ไม่เข้าใจจริงๆ จึงพูดขึ้นว่า : “นายหญิงหมายถึงใครหรือเจ้าคะ?”พริบตาเดียว เฉินเสียนก็เข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา58
พออยู่ใกล้ๆ แล้วจึงมองเห็นได้อย่างชัดเจน ชุดสีเข้มที่เขาสวมใส่นอกจากสกปรกมอมแมมยุ่งเหยิงแล้ว ดูออกว่าเป็นเสื้อผ้าเนื้อดีและมีราคาแพงเฉินเสียนเดาไม่ผิด เขาไม่ใช่ขอทานเธอเก็บความสงสัยในใจไว้ เรียกขึ้นเสียงเบา : “เฮ่อโยว?”เขาสะดุ้งโหยงทั้งตัว แต่ไม่ยอมเงยหน้าและไม่ยอมตอบกลับอวี้เยี่ยนที่ยืนอ
