“ข้าไม่เอา! พวกเจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ข้าไม่เอา!”เวลานั้นเอง จู่ๆ ประตูก็มีเสียงเคาะดังขึ้นเสียงเคาะประตูไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป แต่กลับนำมาซึ่งความกดดันที่หนักหน่วงทั้งห้องเงียบกริบโดยปริยายเหลียนชิงโจวรีบพูดขึ้นว่า : “มัวแต่อึ้งอยู่ทำไม รีบไปเปิดประตูสิ! ไปเปิดประตูเร็ว”เฉินเสียนเอียงหัวอิงเก้าอี้ เท้าคางใช้ความคิด แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ข้าจำได้ว่าข้าไม่ได้สั่งบริการอย่างอื่นนี่นา”เหลียนชิงโจวจึงรีบพูดขึ้นว่า : “เปิดประตูแล้วเดี๋ยวก็รู้เองหรอกน่า”จากนั้นหนุ่มหล่อคนหนึ่งจึงลุกขึ้นไปเปิดประตู ก็เจอกับชายชุดดำผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตู เขาอึ้งไปชั่วขณะ : “คุณชายผู้นี้……”ซูเจ๋อสีหน้าเรียบเฉย ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือก หรี่ตาลงจ้องมองหนุ่มหล่อด้วยแววตาที่เย็นชาเต็มไปด้วยไอพิฆาตหนุ่มหล่อผู้นั้นจู่ๆ ก็เงียบไป ในใจรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อเห็นซูเจ๋อเดินเข้ามา หนุ่มหล่อผู้นั้นก็รีบหลีกทางให้ทันที43
เมื่อเหลียนชิงโจวเห็นหน้าซูเจ๋อ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสนิทสนมกับเขาขนาดนี้เขามาได้ตรงเวลาพอดี หากว่าเขามาช้ากว่านี้แม้แต่ครึ่งนาที เกรงว่าตัวเขาเองคงจะไม่สามารถรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้อีกแล้วซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเย็นชา : “ออกไปให้หมด แล้วปิดประตูซะ”บรรดาหนุ่มหล่อต่างพากันสบตากันเฉินเสียนหงายหน้าหลับตาพริ้มอย่างสงบ ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูว่าเป็นใคร แต่กลับได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม
