เฉินเสียนรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นของนิ้วมือที่สัมผัสใบหูที่บอบบางของเธอซูเจ๋อได้หยุดนิ้วมือ และสายตาลุ่มลึก พูด “หูแดงแล้ว”สติของเฉินเสียนถึงได้กลับมา จ้องมองไปที่เขา และปัดมือของเขาออกซูเจ๋อพูดกับเธอเบาๆ “หลังจากวันนี้ ข้าอาจจะไม่ได้มาที่นี่สักพัก ท่านกับเจ้าน่องน้อยใช้ชีวิตให้สบาย ออกไปข้างนอกต้องระมัดระวัง และทางที่ดีคือไม่ต้องออกไปข้างนอก”เฉินเสียนพูด “เรื่องพวกนี้ไม่ต้องให้ท่านมาเตือนหรอก ข้ารู้ของข้า”ซูเจ๋อพูดต่อ “และเมื่อข้าไม่อยู่ อย่าดื่มเหล้า”เฉินเสียนหายใจเข้าได้ครึ่งหนึ่ง มีเรื่องพวกนี้ที่ทำให้กลัวจนใจสั่นซูเจ๋อลุกขึ้น มุมแขนเสื้อปัดผ่านหลังมือของเฉินเสียนเบาๆ เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นก็เห็นแผ่นหลังที่สวยงามของเขาจากภายใต้แสงของไฟตะเกียงไฟเฉินเสียนอ้าปากค้างโดยที่ไม่ได้พูดอะไรแต่ซูเจ๋อจู่ๆ ก็หันหลังกลับมา เห็นท่าทีเธอลังเลไม่พูดอะไร จึงถามว่า“ต้องการให้ข้าอยู่ต่อ?”เฉินเสียนพูดขึ้นโดยไม่คิดอะไร “ข้าแค่จะพูดว่าเชิญ ไม่ส่ง”ซูเจ๋อหัวเราะ “คือข้าอยากถามท่าน ว่าต้องการของขวัญปีใหม่อะไร?”2
เฉินเสียนตกใจเล็กน้อย“ไม่ต้องการ? ไม่ต้องการก็ช่างเถอะ” ซูเจ๋อพูดเฉินเสียนพูด “ก็ท่านจะให้ข้าเองแล้วทำไมจะไม่ต้องการ แค่ตอนนี้ยังคิดไม่ออก รอคิดออกแล้วค่อยบอกท่าน”“ก็ได้”แสงเทียนส่องเข้าใส่ดวงตาของเขา เขามองไปที่เฉินเสียนอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่งแล้วจึงหันหลังจากไปโดยไม่หันกลับมามองตื่นนอนรุ่งเช้าในวัน
