มเครือและไม่ชัดเจน”องค์จักรพรรดิทรงสงสัย ซูเจ๋อมีขอบเขตของตนเองอยู่เสมอ เขาจะเมาได้อย่างไร?เพียงแต่พระองค์ไม่สนใจว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่พระองค์สนใจเกี่ยวกับความตั้งใจของซูเจ๋อในด้านนี้มากกว่า6
องค์จักรพรรดิรู้แต่ไม่สามารถถามอะไรได้ และตรัสว่า “เมื่อผู้ชายทุกคนมีจิตใจที่แข็งแกร่งตรงไปตรงมา ดูเหมือนว่าซูอ้ายชิงเจ้าก็มิอาจจะหลีกเลี่ยงได้สถานการณ์นี้หลังจากผ่านไปหลายปีได้อยู่ตามลำพังคนเดียว และบางครั้งมันเป็นเรื่องยากที่หลีกเลี่ยงสูญเสียการควบคุม ตัวข้าก็เข้าใจ”ซูเจ๋อกล่าวว่า “กระหม่อมขอบพระทัยที่ทรงมีเมตตาพ่ะย่ะค่ะ”องค์จักรพรรดิตรัส “เมื่อก่อนข้าอยากให้เจ้าแต่งงานกับองค์หญิง เจ้าปฏิเสธตอนนี้เวลาผ่านไปตั้งนาน ร่างกายเจ้าดีขึ้นแล้วหรือยัง?”“เรื่องของกระหม่อมนั้นเรื่องเล็ก ไม่ควรค่าแก่พระองค์จะต้องใส่ใจพ่ะย่ะค่ะ”จักรพรรดิตรัสด้วยความหมายลึกซึ้ง “เจ้าเป็นขุนนางที่มีความสามารถของข้า เสาหลักของอาณาจักร เรื่องชีวิตของเจ้าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยได้เยี่ยงใดกัน ในความเห็นของข้า ซูอ้ายชิงไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เกิดมีแล้ว ก็ควรจะต้องมีครอบครัวที่ต้องดูแลถึงจะถูก”บนใบหน้าที่ก้มตํ่าของซูเจ๋อ เต็มไปด้วยความหมองหม่น……….ซูเจ๋อไม่เคยผิดคำมั่นสัญญากับเฉินเสียนเมื่อเขาจากไปในวันส่งท้ายปีเก่า เขาบอกว่าเขาจะไม่มาสักพักใหญ่ก็เป็นเรื่องจริงจากนั้นเฉินเสียนก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลยเรือที่ขึ้นเหนือไ
