ผัส ท่านต้องสัมผัสนางให้หนัก” ขุนนางผู้นั้นยิ้มกริ่มเฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งอยู่ในใจ ช่างตํ่าช้าเสียจริงขุนนางอีกคนหนึ่งพูดว่า “ถูกต้องๆ พวกผู้หญิงมักจะปากอย่างใจอย่าง อยากปฏิเสธ ทว่าก็ยังต้อนรับ ยิ่งนางแสดงท่าทีว่าไม่ต้องการท่านมากเท่าไหร่ ในใจก็ยิ่งต้องการท่านมากเท่านั้น”“ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง” ซูเจ๋อเอ่ยราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ “ข้าเข้าใจละ”1220
ทันทีที่สิ้นเสียง เฉินเสียนก็รู้สึกว่ามือของซูเจ๋อที่กอดไว้เริ่มคลายออกแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้สูดลมหายใจเข้า ทันใดนั้นใบหน้าของเธอก็ถูกมือซึ่งเรียวยาวและเย็นเยียบประคองเอาไว้ทั้งสองข้างเธอชายตาขึ้นมองด้วยความประหลาดใจและบังเอิญเห็นซูเจ๋อโน้มศีรษะลงมาพอดี ดวงตาคู่นั้นลํ้าลึก ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างและมองไม่เห็นอะไรอีกเลยราวกับว่าเธอดำดิ่งลงไปในดวงตาของเขา ริมฝีปากที่เยียบเย็นเผยอขึ้นในขณะที่ใบหน้าของซูเจ๋อขยับเข้ามาปราชิดใบหน้าของเฉินเสียนพอดี แล้วเขาก็จูบเธอ
1221
