๋อยกขึ้นมาจรดริมฝีปากและลองจิบเบาๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่อร่อย”เขาวางจอกลงและกล่าวอีกว่า “ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้โทษเจ้า นางเพียงแต่มีปมในใจ”“ทำไมท่านอาจารย์ไม่ช่วยพระองค์แก้ปมนี้ล่ะขอรับ” เหลียนชิงโจวถาม“เมื่อแก้ปมนี้” ซูเจ๋อมองเหล้าที่เหลืออยู่ก้นจอก “ทุกอย่างจะกลับไปสู่จุดเดิม”เขาไม่ต้องการกลับไปสู่จุดเริ่มต้น ไม่ต้องการให้เฉินเสียนกลับไปคิดว่าเขาเป็นคนเลวที่มีจุดประสงค์บางอย่าง ไม่ต้องการให้เฉินเสียน… เกลียดเขา ต่อต้านเขาเหมือนดั่งก่อนหน้านั้นดังนั้นซูเจ๋อจึงคิดเสมอว่าเป็นเรื่องที่ดีที่เฉินเสียนสูญเสียความทรงจำลืมเลือนอดีต… และเขาจะวางแผนเพื่อเธอได้อีกครั้งบางครั้ง… การอยากอยู่กับใครสักคนหนึ่งก็เป็นเรื่องที่ฟุ้งเฟ้อใจหนึ่งเขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้ชิดเธอ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวที่จะฉีกหน้ากากทั้งหมดและแสดงตัวตนให้เธอเห็น1202
ซูเจ๋อถามว่า “ชิงโจว การถูกใครสักคนเก็บเรื่องของเราไปคิดใส่ใจ ความรู้สึกมันเป็นเช่นไรหรือ”เหลียนชิงโจวส่ายศีรษะ “ศิษย์ไม่รู้ขอรับ ศิษย์ยังไม่มีคนเช่นนี้อยู่ในใจ”ซูเจ๋อยิ้มจางๆ และกล่าวว่า “ข้าเองก็ไม่รู้ ข้ารู้แต่ว่ามันรู้สึกเช่นไรเมื่อเราเก็บเรื่องของใครสักคนมาคิดใส่ใจ”หากตั้งแต่นี้ไปเฉินเสียนคิดถึงเขาแม้เพียงเล็กน้อย แม้ว่าจะมีความขมขื่นที่พูดออกไปไม่ได้ ทว่าก็ยังแฝงไปด้วยความหวานละมุนเมื่อเห็นว่าเฉินเสียนออกไปนานแล้ว เหลียนชิงโจวจึงกล่าวว่า “อาจารย์น่าจะอ
