้วขึ้นว่า“เหลียนชิงโจว เจ้านี่เพลิดเพลิน……..”แต่ทว่ายังไม่ทันพูดจบ สายตาของเฉินเสียนมองเห็นคนที่นั่งชิมรสชาอย่างไม่ทุกข์ร้อนอยู่ภายในห้องนั้น ชะงักงันทั้งตัว ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว กล่าวด้วยความตื่นตระหนกว่า“ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?”ซูเจ๋อวางถ้วยชาลงช้าๆ หลุบตาขึ้นมองเฉินเสียน แล้วกล่าวขึ้นว่า“เหตุใดข้าถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้”เหลียมชิงโจวกระแอมไอ ทำให้ความเก้อเขินหมดสิ้นไปแล้วกล่าวขึ้นว่า“วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า คนเยอะสนุก คนเยอะสนุกคึกครื้น”ซูเจ๋อหดรูม่านตาให้เล็กลง มองการก้าวเดินของเธอต่อไป ปากกล่าวพูดคำที่เธอกล่าวออกมาเมื่อครู่นี้อีกครั้งหนึ่งว่า“ถอยทำไม กลัวว่าข้าจะกินท่านหรือ?”นํ้าเสียงกับท่วงทำนองของคำพูดนี้ เหมือนกับนํ้าเสียงเมื่อครู่นี้ของเฉินเสียนเลย1192
บนสีหน้าของเหลียนชิงโจวไม่แสดงออกท่าทาง แต่ทว่าในใจนั้นแอบหัวเราะนี่ใช่หรือไม่ว่าสรรพสิ่งต่างๆมักจะมีการสร้างการข่มกัน สิ่งหนึ่งมักจะมีอีกสิ่งหนึ่งที่สามารถมากำราบได้?เหลียนชิงโจวกล่าวกู้หน้าว่า“องค์หญิงมาแล้ว ก็เข้าไปนั่งโต๊ะเดียวกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ อีกสักครู่กินข้าวเสร็จ กระหม่อมจะพาองค์หญิงชื่นชมเรือนี้”
1193
