ี้เขาไม่ได้ฟังแต่คำพูดของหลิ่วเหมยอู่ แล้วไปโทษโพยเฉินเสียนเขาเห็นหมดทุกอย่าง ไม่มีใครสามารถบังคับเธอกับผู้ชายคนอื่นไปที่เตียงนอนได้ นอกจากว่านี่มันคือการข่มขืน เขายังคงมองเห็นใบหน้าที่เป็นสุขของเธอตอนนั้นเรือนร่างของหลิ่วเหมยอู่นั้นเต็มไปด้วยรอยแดงทำให้ฉินหรูเหลียงรู้สึกเจ็บปวดเขาเหมือนสัตว์ป่าดุร้าย พาหลิ่วเหมยอู่นอนลงบนเตียง แล้วเริ่มประทับร่องรอยบนตัวเธออีกครั้งฉินหรูเหลียงไม่ถอดแม้แต่เสื้อข้างบน ถอดเพียงแค่ด้านล่างออก แล้วยัดเยียดตัวเองเบียดแทรกเข้าไปข้างใน“ท่านแม่ทัพอย่า……”สัมผัสแห่งความสุขยังคงอยู่ฉินหรูเหลียงเข้าไปได้อย่างไม่ลำบาก แล้วพูดว่า “ ไม่ต้องการ？แต่ร่างกายเจ้ากำลังบอกข้าว่า เจ้าต้องการข้ามาก”1155
ความคิดของเขาบ้าคลั่ง เมื่อเขาเห็นสมบัติของเขาถูกทุบแตกละเอียด เขาจึงอยากจะทำให้มันแตกอีกครั้งอย่างโหดเหี้ยม！ครั้งนี้ฉินหรูเหลียงควบคุมอารมณ์ไม่ได้เหมือนอย่างครั้งก่อนๆ เขาเหมือนกับพุ่งออกมาจากกับดักสัตว์ อย่างป่าเถื่อนและกล้าหาญรอบนี้เป็นฉินหรูเหลียงกับหลิ่วเหมยอู่ที่กำลังร่วมรักกันอย่างพัวพันอยู่ในสวนดอกพุดตาน ส่วนในห้องโถงด้านหน้าเรือนนั้นต้องมีคนคอยจัดการแก้ไขปัญหาเฉินเสียนซึ่งเป็นภรรยาเอกของท่านแม่ทัพ ก็ต้องออกไปส่งเหล่านายหญิงเป็นธรรมดา และกล่าวคำขอบคุณมากมายเฮ่อโยวไม่สามารถบอกกับเฮ่อเซียงให้รู้ว่าเขากับเฉินเสียนนั้นเคยพบเจอกันและอีกอย่างหยกของตัวเองนั้นยังตกอยู่ในมื
