สายตาก็ยังคงมองอยู่แล้วพูดว่า “มันเป็นเพียงรูเล็กๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อาจจะเป็นเพราะเมื่อครู่ไม่ได้ระวังเลยไปเกี่ยวกับอะไรสักอย่าง อีกสักครู่ท้องฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้ว แสงสลัวๆ คนอื่นคงมองไม่ออกว่ามันคืออะไร”เมื่อขวัญเสียอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเสียนจึงดึงหลิ่วเหมยอู่ให้นั่งลง แล้วพูดว่า “เจ้าเป็นถึงนายหญิงรองของท่านแม่ทัพ เกรงว่าอีกแปบเดียวคนอื่นอาจจะเดาออกได้ว่าคืออะไร อย่างนั้นตอนนั่งกินข้าวก็ระวังหน่อย รอช่วงเวลาหลังอาหารเย็นที่คนไม่ได้สนใจอะไร ค่อยกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สวนดอกพุดตานน่าจะดีกว่า”ในความทรงจำของหลิ่วเหมยอู่ เธอไม่เคยเห็นเฉินเสียนปฏิบัติตัวต่อเธออย่างสนิทสนมแบบนี้คงเป็นเพราะเฉินเสียนคิดว่าเธออยากจะขออภัยจากเธอจริงๆถึงแม้ว่าจะไม่ใช่อย่างนั้น เมื่อต่อหน้าผู้คนมากมาย เฉินเสียนได้แสดงถึงนํ้าใจของนายหญิงของบ้านเป็นอย่างดีในใจของหลิ่วเหมยอู่คิดว่า เจ้าเสแสร้งต่อไปเถอะ！ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะเสแสร้งไปได้อีกนานสักเท่าไหร！แต่สีหน้านางนั้นกลับดูอ่อนโยน แล้วพูดว่า “ขอบพระทัยองค์หญิงสำหรับคำชี้แนะเพคะ”เฉินเสียนเหลือบมองแล้วจ้องไปที่ถ้วยชาในมือ พูดว่า “แล้วชาถ้วยนี้ยังจะดื่มหรือไม่ดื่มกันรึ？”1135
หลิ่วเหมยอู่รีบพูดขึ้นทันทีว่า “ต้องดื่มอยู่แล้วเพคะ เหมยอู่เคารพองค์หญิงไหนเลยจะกล้ายกเลิกกลางคัน”เฉินเสียนยกขึ้นมาถึงริมฝีปาก แล้วดื่มไปสองอึก หลิ่วเหมยอู่เห็นกับตาว่านางดื่มลงไปจริงๆ แสดงสา
