เย็นด้วยกัน1112
ในเวลาพลบคํ่า หลิ่วเหมยอู่กล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านชายน้อยอายุเกือบจะครบร้อยวันแล้ว เหมยอู่คิดว่าควรจัดงานเลี้ยงฉลองร้อยวันสำหรับท่านชายน้อยหรือไม่เจ้าคะ”ฉินหรูเหลียงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา?”หลิ่วเหมยอู่ตักซุปให้ฉินหรูเหลียงขณะที่กล่าวอย่างโอมอ้อมอารีว่า “ท่านชายน้อยก็เป็นลูกของท่านแม่ทัพกับองค์หญิงและจักรพรรดิก็ให้ความสนใจเป็นพิเศษดังนั้นเหมยอู่จึงคิดว่าควรให้จัดงานฉลองให้ท่านชายน้อย งานเลี้ยงเฉลิมฉลอง ในจวนแม่ทัพนานแล้วที่ไม่มีงานรื่นเริง”ฉินหรูเหลียงตอบรับเสียงเข้มหลิ่วเหมยอู่กล่าวอีกว่า “ท่านแม่ทัพ ผ่านเรื่องราวมามากมาย เหมยอู่เข้าใจแล้ว เหมยอู่กับองค์หญิงต่างก็เป็นคนของจวนแม่ทัพ ดังนั้นควรอยู่กันอย่างสงบสุข ให้ท่านแม่ทัพเป็นหลัก มีเพียงแค่ครอบครัวสงบสุขสามัคคี ถึงจะสามารถทำให้ท่านแม่ทัพวางใจไปทำเรื่องได้เจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงสะเทือนใจเล็กน้อย“อย่างไรก็ตามองค์หญิงเคยเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยชีวิตเหมยอู่ เหมยอู่รู้สึกผิดและรู้สึกขอบคุณองค์หญิง ถ้าสามารถตอบแทนคืนได้ ก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”“เหมยอู่ช่างมันเถอะ ปีที่แล้วก็ช่วงเวลาประมาณนี้ องค์หญิงแต่งงานเข้าจวนแม่ทัพ กลายเป็นนายหญิงของแม่ทัพ ตอนนี้เวลาผ่านไปเร็วมาก แค่ชั่วพริบตาก็ผ่านไปปีหนึ่งแล้ว”1113
ฉินหรูเหลียงไม่พูดว่าอะไรผิดหรือถูก แต่นึกถึงสถานการณ์ปีที่แล้วในใจของเขา ตอนนั้นเขาลังเ
