พือ เบาบ้างเร็วบ้างตอนซูเจ๋ออยู่ที่เรือนหรือในรวมตัวในสถานที่ทางการ นอกจากเสื้อคลุมอย่างเป็นทางการเป็นเสื้อผ้าสีขาว ซึ่งเป็นสีขาวนวลจันทร์อ่อนในคำพูดของเขา เมื่อทำสิ่งเลวร้ายเท่านั้นถึงจะต้องสวมชุดดำในสายตาคนที่อื่นที่มามอง ที่ที่แสงแดดส่องถึง เขาเป็นคนที่สง่างามอ่อนโยน และไม่เป็นอันตราย เขาเป็นคุณชายที่สู้ไม่ได้และเป็นนักวิชาการที่สมบูรณ์แบบเฉินเสียนรู้สึกว่าเขาน่าจะมีชีวิตที่ไม่ได้ราบรื่นอะไรมีด้านหนึ่งอยู่ต่อหน้าคน อีกด้านหนึ่งอยู่ต่อหน้าผีจนถึงตอนนี้เฉินเสียนเข้าใจเขาเพียงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงการเกิดใหม่ของซูเจ๋อในคืนนี้ เฉินเสียนค่อนข้างสับสนในใจ ไม่รู้ว่าจะเข้าใจหรือ…สงสาร มันทำให้เธอรู้สึกไม่ดีนัก1103
คนถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง แม้แต่ตัวเองเกิดเมื่อไรก็ไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่าชีวิตเป็นอุปสรรค นี่เป็นประสบการณ์แบบไหนกัน?เฉินเสียนถือเสื้อคลุมเนื้อนุ่มสีขาวนวลจันทร์ในมือของเธอ และถามว่า “ซูเจ๋อ อันไหนคือตัวจริงของท่าน? สีดำคือท่าน หรือว่าสีขาวคือท่าน”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้าในสายตาของท่าน เป็นดำหรือขาว ข้าก็เป็นอย่างนั้นแหละ”“ทำไมต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างเหนื่อยๆ เช่นนี้? ท่านไม่กลัวว่าเวลาจะผ่านไปนานแล้วไม่รู้ด้วยซํ้าว่าตัวเองเป็นอย่างไรหรือ”เขายิ้มเล็กน้อย นิ้วเย็นๆ ของเขาเกี่ยวผมไปที่ข้างหูของเฉินเสียนและกล่าวว่า “ท่านรู้ก็พอแล้วล่ะ รอเมื่อข้าสับสน ท่านอย่าลืมเตือนข้าสักหน่อยด้วย”เฉินเสียนเ
