ในที่สุดเฉินเสียนก็รู้ตัวว่าเป็นเพราะอะไรเธอถึงรู้สึกไม่พอใจขนาดนี้ เป็นเพราะที่แห่งนั้น ไม่คู่ควรให้เขาย่างกรายเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว“ข้าเฉินเสียน ไม่ว่าจะไปที่ไหนท่านก็จะตามไปถึงที่นั่นงั้นรึ ครั้งนี้เป็นหอนางโลม ครั้งต่อไปเป็นคมมีด ภูเขา กองไฟ หรือมหาสมุทร ท่านก็จะตามไปด้วยอย่างนั้นหรือ?”ความโกรธที่โหมกระหนํ่าดังไฟสุมอกถูกระบายออกไปรวดเดียวจนหมดจากนั้นบรรยากาศก็เข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้งพอได้สติขึ้นมา เฉินเสียนก็รู้สึกว่าตัวเองพูดผิดไปแล้วซูเจ๋อจะไปที่ไหนมันก็เป็นเรื่องของเขา เธอมีสิทธิ์อะไรไปจุ้นจ้านเขา ก็เหมือนกับเธอที่ไม่ว่าเธอจะไปไหน ซูเจ๋อเองก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่มย่ามเฉินเสียนก้าวเท้าจะเดินออกมา พลางพูดขึ้นว่า : “ช่างเถอะ ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น”แต่ว่าซูเจ๋อขวางทางของเธออยู่ ท่ามกลางความมืดที่ไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เฉินเสียนพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ระวังพอกำลังจะถอยออกมา กลับถูกซูเจ๋อรวบเอวของเธอไว้เฉินเสียนจ้องเขาตาเขม็ง เพียงแต่ตัวเธอเองแม้แต่จะมองใบหน้าของซูเจ๋อยังมองไม่ชัดเสียด้วยซํ้า แววตาที่เดือดจัดคู่นั้น แน่นอนว่าไม่เป็นผลในการข่มขู่เลยแม้แต่นิดเดียว1074
ซูเจ๋อโน้มตัวลงมา พูดอยู่ข้างหูเธอว่า : “ที่ท่านฉุนจัดขนาดนี้ เป็นเพราะว่าท่านหึงข้าใช่หรือไม่?”“หึงกับผีน่ะสิ! ข้าแค่เตือนท่านด้วยความหวังดี สุภาพบุรุษควรรักษาตัวให้พ้นจากปัญหายุ่งยากทั้งปวง!”เฉินเสียนยิ่งดิ้นต่อต
