เอ้อร์เหนียงหัวเราะอย่างมีความสุขแล้วกล่าวว่า“องค์หญิงบอกว่าท่านชายเพิ่งจะสองเดือนไม่ใช่หรือเพคะ?จะรู้ว่าการดูถูกหมายความว่าอะไรได้อย่างไรกันเพคะ”เฉินเสียนพยักหน้า แล้วกล่าวว่า“ก็ใช่ สิ่งเล็กๆนี้ สมองยังไม่ได้เติบโตทั้งหมดเลย ความคิดยังไม่ได้อยู่ในขอบเขตนั้น ช่างเถิด วันนี้ข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าแล้ว และก็ไม่รู้นิสัยนี้เจ้าเลียนแบบผู้ใดกันนะ”เฉินเสียนหวีผมเสร็จ ล้างหน้า บ้วนปากด้วยแล้วกล่าวขึ้นว่า“ได้ยินว่าเหมยอู่กับเซียงซั่นก่อเรื่องขึ้นแล้วหรือ?”อวี้เยี่ยนตาเป็นประกายแวววาวกล่าวว่า“ที่แท้องค์หญิงก็ได้ยิน พวกเราจะไปดูที่ลานหน้าเรือนหรือไม่เพคะ? สถานการณ์นั้นยากที่จะได้เห็นนะเพคะ บ่าวเดินผ่านสวนดอกไม้ยังได้ยินเสียงของเซียงซั่นร้องไห้ครํ่าครวญเสียงดังเพคะ”“ผู้ที่ดูเรื่องเหล่านี้อยู่ด้านข้างมักเสี้ยมให้คนตีกัน อยากจะทำเรื่องให้มันใหญ่ขึ้น”อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “เซียงซั่นกล้าทำเรื่องเช่นนั้น นางหาเรื่องใส่ตัวเอง บ่าวอยากจะดูสภาพที่น่าเวทนาของนาง ระบายความโกรธเพคะ”แต่เฉินเสียนไม่ได้มีความสนใจที่จะไปดูความสนุกครึกครื้นนี้เลยสักนิดหนึ่งบ้วนปากเสร็จก็นั่งลงกินอาหารเช้า กล่าวขึ้นว่า“ถึงอย่างไรนั่นก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไรผู้ใดแพ้ผู้ใดชนะ มีอะไรน่าดีใจเล่า ถ้าไปข้างหน้า กลับจะถูกจับกัดนะ”1041
แม่นมซุยกล่าวอย่างเห็นด้วยเช่นกันว่า“องค์หญิงพูดถูกต้องแล้ว เวลานี้หลีกเลี่ยงการสงสัยหน่อยก็ดีนะ บ่าวลอ
