“เจ้าบอกว่าเจ้าไม่รู้ เมื่อคืนที่เจ้าส่งชาหวานมา เมื่ออวี้เยี่ยนออกจากสวนถูกยาให้ล้ม ทำไมเจ้าไม่พูด ทำไมถึงเอาแม่นมซุยกับอวี้เยี่ยนย้ายกลับไปที่ห้องจากนั้นค่อยเรียกให้ฉินหรูเหลียงมานี้?”แม่บ้านจ้าวกัดฟันปฏิเสธเฉินเสียนพูดอย่างเย็นชา “เอ้อร์เหนียง ไปค้นที่ห้องนาง”แม่บ้านจ้าวจู่ๆ ก็ตื่นตระหนกเมื่อก่อนนางไม่ค่อยทำเรื่องแบบนั้น และจะเตรียมตัวล่วงหน้าได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ นางถูกแม่นมซุยขังไว้ และนางไม่มีโอกาสที่จะทำลายหลักฐานได้แม่นมซุยไปค้นในห้องของแม่บ้านจ้าวอย่างรีบเร่ง ไม่นานก็ค้นเจอยาสองขวดออกมา ในนั้นยังมียากล่อมประสาทกับยาเพิ่มความต้องการที่ยังใช้ไม่หมดเฉินเสียนกางขวดยาสีแดงและสีนํ้าเงินต่อหน้าต่อตาของแม่บ้านจ้าวและพูดว่า “แม่บ้านจ้าว นี่อะไร?”“องค์หญิง บ่าว…….”“ใครให้ยานี้กับเจ้า?”เฉินเสียนจ้องมองไปที่ใบหน้าของแม่บ้านจ้าว ถาม “เจ้าบอกความจริงกับข้า เป็นเหมยอู่หรือว่าเซียงซั่น?”แม่บ้านจ้าวส่ายหน้าต่อเนื่อง “ไม่มีใคร…..เป็นบ่าวที่ทำผิด…….”1021
“เหมยอู่คงทำใจไม่ได้ที่จะต้องส่งฉินหรูเหลียงมาให้ข้าถึงเตียง เป็นเซียงซั่นใช่หรือไม่?”แม่บ้านจ้าวยังคงส่ายหน้าเฉินเสียนพูด “หากเจ้าสารภาพออกมา ข้าจะปล่อยเจ้าไปอีกครั้ง หากไม่สารภาพ อย่าโทษข้าที่ข้าลงโทษเจ้าที่ได้วางยาพิษแก่เจ้านาย”ถึงสุดท้ายแม่บ้านจ้าว ก็ไม่ได้รับสารภาพแม่บ้านจ้าวยอมที่จะตาย เพราะได้รับปากกับเ
