กลัวว่าเท้าข้าจะโกรธเข้า”ฉินหรูเหลียงพูด “เฉินเสียน เรื่องดีไม่ดีข้าก็พูดออกมาหมดแล้ว ท่านอย่าทำเป็นไม่รู้เช่นนี้!”ถ้าเขาลงมือ เฉินเสียนถูกวางยาไม่มีแรงมากนัก ต้องการที่จะแย่งกริชออกจากมือเธอก็เป็นเรื่องที่ง่ายมากเฉินเสียนพูดอย่างยั่วยุ “สถานการณ์เช่นนี้ท่านเป็นแค่ของที่พิการ”ในที่สุดจากความอับอายของฉินหรูเหลียงก็ได้กลายเป็นความโกรธ เขาลงมือโดยแย่งกริชมาจากมือของเฉินเสียนในขณะนั้น เฉินเสียนได้ใช้กริชมากรีดที่แขนอีกด้านของตัวเองฉินหรูเหลียงตกตะลึง ที่เห็นแขนขาวๆ มีเลือดไหลออกมา1001
ความเจ็บปวดที่คมชัดได้ปลุกการรับรู้ทั้งหมดของเฉินเสียนในทันที จึงเอายาห้ามเลือดมาปิดไว้ อารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ กลับคืน ความอ่อนไหวและความเกลียดชังก็กลับคืนสู่ร่างกายของเธออีกครั้งเธอเข้าใจการควบคุมร่างกายของตัวเองใหม่อีกครั้งเฉินเสียนต่อสู้กับเขาอยู่ในห้องฉินหรูเหลียงแขนขาดแล้วข้างหนึ่ง แต่ฝีมือไม่ได้อ่อนแอลง ความเร็วของเฉินเสียนช่างละเอียดอ่อนและรวดเร็ว ขณะนั้นทั้งสองคนก็ไม่อาจจะดีกันได้ต่อมาแม่นมซุยได้ยินเสียงของท่านชายร้องไห้ ในจิตสำนึกได้บังคับตัวเองตื่นขึ้นมาเมื่อนางมีเหงื่อไหลหยดมากในที่สุดก็สู้กับฤทธิ์ยา ครั้งแรกที่พุ่งออกมาจากห้อง และได้เห็นว่าเฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงกำลังทะเลาะกันแม่นมซุยพุ่งเข้าไปทันที ได้ยืนอยู่ข้างเฉินเสียนทั้งรวดเร็วทั้งแม่นยำ และได้ต่อสู้กับฉินหรูเหลียงขึ้นฉินหรูเหลียงหนึ่งต่อศ
