ยังไม่ทันที่เฉินเสียนจะลงมือ อวี้เยี่ยนถลันตัวไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง ขวางหน้าเฉินเสียนไว้ และพูดกับฉินหรูเหลียงอย่างหาญกล้า “ท่านแม่ทัพฉิน ตอนนี้เวลาก็คํ่าแล้ว องค์หญิงของบ่าวไม่อยากพูดอะไรกับท่านแล้ว เชิญท่านกลับไปก่อนเถอะ”ฉินหรูเหลียงจ้องมองไปที่เฉินเสียนแวบหนึ่ง และพูดว่า “ต่อไปทางที่ดีอย่าให้เหลียนชิงโจวเข้ามาในจวนนี้อีก เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยาก”เฉินเสียนยกยิ้มอย่างเย็นชา และกล่าวต่อ “ข้าจะไม่ให้เขามาที่นี่ แต่ต่อไปข้าจะออกไปหาเขาเอง แบบนี้ได้ใช่หรือไม่”ฉินหรูเหลียงออกจากสวนสวระวสันตฤดูด้วยความขุ่นมัว เขาหงุดหงิดจนไม่สามารถควบคุมฝีเท้าตัวเองได้ จิตใจคิดแต่จะอยากกลับไปหาเฉินเสียนเขายอมรับว่าเขาทนไม่ได้ที่เห็นชายอื่นส่งของมาให้เฉินเสียน ในยามที่เขาเห็นเฉินเสียนเกลี้ยกล่อมลูก สาวใช้จัดการเสื้อผ้าให้เขา เขารู้สึกขัดหูขัดตามากหลังจากนั้นฉินหรูเหลียงก็ตรงไปที่สวนเซียงเสวี่ยในช่วงเวลานั้นเซียงซั่นได้หลับไปแล้ว เมื่อได้ยินว่าฉินหรูเหลียงเข้ามา ก็รีบร้อนลุกขึ้นเพื่อออกไปต้อนรับฉินหรูเหลียงสีหน้าเยือกเย็น ไม่ทันพูดอะไรสักคำ ก็ลากเซียงซั่นเข้าห้องไปเขาฉีกชุดของเซียงซั่นขาดหลุดรุ่ย ไม่มีการประวิงเวลาอะไรทั้งสิ้น เขาจู่โจมเข้าไปโดยตรง938
เซียงซั่นสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด แต่ไม่สามารถหยุดฉินหรูเหลียงที่กำลังโกรธจัดอยู่บนร่างของเธอได้ ปลายนิ้วบีบไหล่ของเขาและพูดด้วยนํ้าเสียงแทรกซึมความเศร
