เซียงหลิงนางรู้ว่านางไม่มีทางเลือกในที่สุดเซียงหลิงที่หมอบอยู่กับพื้นนั้นก็เอาหน้าผากแนบกับพื้น แล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ขอองค์หญิงโปรดชี้แนะด้วยเพคะ”เฉินเสียนยกมือขึ้น แล้วใช้ปลายนิ้วเย็นลูบไล้ไปที่ลำคอของเซียงหลิง เซียงหลิงได้แต่อดทนต่อความน่าหวาดกลัวนี้เอาไว้เธอทำเป็นช่วยเซียงหลิงจัดแจงเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิ่ง แล้วลูบไล้ไปที่ผมของนาง“ต่อจากนี้ไปเจ้าก็ยังคงทำงานในสวนดอกพุดตานเหมือนเดิม เพียงแค่เจ้าทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และยังคงปรนนิบัติรับใช้เหมยอู่ต่อไป เพียงแต่ถ้านางจะทำการสิ่งใด ข้าต้องรู้ เข้าใจหรือไม่？”เฉินเสียนมองนางแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้าวางใจเถอะ ในเมื่อนี่ก็เป็นการปกป้องตัวเอง เส้นทางนี้สำหรับเจ้าแล้วไม่มีทางผิด มีแต่จะเกิดประโยชน์แก่เจ้าข้าจะให้อภัยและยกโทษเรื่องราวที่เจ้าทำไว้ในอดีต เจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะมาตายในเงื้อมมือของข้าหรอก ถึงแม้ว่าในวันข้างหน้าเหมยอู่จะให้เจ้าไปตายแทน ข้าก็ออกหน้าปกป้องรับแทนเจ้าไม่ให้ตายได้ ”เซียงหลิงเบิกตากว้าง นี่แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าทางเลือกนี้เป็นทางเลือกที่ดีโดยจะไม่เป็นอันตรายต่อตัวนางอีกอย่างกับการแค่ส่งข่าว สำหรับเซียงหลิงแล้วนั้นไม่ได้ยากอะไร เพียงแค่เธอทำหน้าที่ของทุกๆวันเหมือนเดิม หลิวเหมยอู่ก็ไม่สามารถทำให้เธอลำบากใจได้866
“เป็นอย่างไร รู้สึกว่ามันง่ายใช่หรือไม่?”เซียงหลิงคุกเข่าแล้วโน้มศีรษะแนบกับพื้นแล้วพูดว่า “ เพีย
