ับ ฉินหรูเหลียงก็ก้มตัวและวางเจ้าน่องน้อยของเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง มือของเขาไปสัมผัสหน้าอกของเธอโดยบังเอิญ แต่เธอกลับไม่ได้สนใจและไม่ได้หลบเลี่ยงฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “ตอนนี้เขากลับมาแล้ว รอให้เขาอายุสองหรือสามขวบจึงจะให้ไปรํ่าเรียนที่โรงเรียนไท่ ช่วงสองสามปีนี้ท่านสามารถดูแลเขาได้อย่างสงบ”ในอีกสองหรือสามปี เธอมีเวลาอีกสองหรือสามปีสำหรับสิ่งที่จะทำหลังจากสองหรือสามปี เฉินเสียนไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้846
เฉินเสียนเดินกลับมาและพูดว่า “อวี้เยี่ยนกลับไปต้มนํ้าและอาบนํ้าให้ลูกชายของข้า เอ้อร์เนียง อีกเดี๋ยวมาป้อนนมให้เขา”นายและบ่าวรับใช้ทั้งสามเต็มไปด้วยความสุข และพวกเขาทั้งหมดทำเหมือนฉินหรูเหลียงเป็นอากาศฉินหรูเหลียงยืนอยู่นอกประตู มองดูแผ่นหลังของเฉินเสียนไปตลอดทางพ่อบ้านที่อยู่ข้างๆเรียกดึงสติเขากลับมาเขาถึงได้ก้าวเข้าไปในจวนแม่ทัพระหว่างทางกลับเจ้าน่องน้อยอยู่กับเขาเขาไม่มีความรู้สึกพิเศษอะไรกับเด็กคนนี้ แต่เมื่อเขาเห็นเจ้าน่องน้อยหลับอย่างน่าสงสาร ร่างกายเล็กๆ ของเขาก็นุ่มนวลและอ่อนโยน ฉินรูเหลียงเคยแต่รำดาบและถือปืน จะเคยอุ้มเด็กอ่อนนุ่มแบบนี้ที่ไหนในขณะนั้น ความรู้สึกแปลกๆ ก็เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติถ้าเจ้าน่องน้อยเป็นลูกของเขาจริงๆ ก็ไม่เป็นไรกลับมาที่เรือน ทั้งสามคนกำลังยุ่งกับการทำงาน เก็บของให้เจ้าน่องน้อย เมื่อแม่นมซุยให้นมอีกครั้ง เจ้าน่องน้อยก็อ้าปากและกินนมทันที
