นห้องนั้นพลิ้วไหวราวกับพรม และเฉินเสียนก็เหยียบแสงสีทองอย่างช้าๆอวี้เยี่ยนวิ่งออกไป เกือบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ จับมือของเฉินเสียนแล้วกล่าวว่า “องค์หญิงไปอยู่ที่ไหนมาเพคะ บ่าวร้อนใจจะตายแล้วนะเพคะ!”เฉินเสียนคิดถึงฉากในคืนนี้ มุมปากมีรอยยิ้มจางๆ เธอบีบใบหน้ากลมของอวี้เยี่ยนแล้วกล่าวว่า “องค์หญิงไปชมดวงจันทร์มาล่ะ เมื่อครู่พวกเจ้ากำลังพูดถึงใคร?”อวี้เยี่ยนเหลือบมองแม่นมซุย กระแอมเล็กน้อย และกล่าวอย่างห่อเหี่ยว“พวกเรากำลังพูดถึงคุณชายเหลียน คุณชายเหลียนใจดีกับองค์หญิงจริงๆ เพคะ”จากนั้นอวี้เยี่ยนก็ปรนนิบัติเฉินเสียนอาบนํ้าล้างตัวและเตรียมพักผ่อนเฉินเสียนนอนอยู่ข้างเธอบนเตียง และอวี้เยี่ยนนอนอยู่ข้างเตียงและมองดูเธออย่างกระตือรือร้นเธอเลิกคิ้วขึ้นและพูดว่า “เจ้ายังไม่ง่วงอีกหรือ”840
อวี้เยี่ยนพึมพำ “องค์หญิงไปไหนมาในคืนนี้? บ่าวเห็นองค์หญิงถูกชายคนนั้นพาไป แต่ไม่สามารถตามทัน คุณชายเหลียนก็บอกให้บ่าวไม่ต้องกังวล แต่บ่าวก็ต้องต่อสู้ด้วยความกลัวตลอดทั้งคืนเพคะ”เฉินเสียนกล่าวอย่างอบอุ่น “ไม่ต้องกังวล ข้าสบายดี ข้าเพิ่งไปเดินเล่นที่แม่นํ้าหยางชุน”“ที่นั่นสนุกหรือไม่เพคะ?”“สนุกนะ หลายคนตั้งไฟไว้ตรงนั้น”“แต่ต่อมาเทศกาลโคมไฟก็จบลง ทำไมถึงไม่เห็นองค์หญิงกลับมาเลยเพคะ?” อวี้เยี่ยนถามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอีกครั้ง“ต่อมา” เฉินเสียนหรี่ตายิ้ม “อวี้เยี่ยน เจ้ากำลังสืบสวนข้าหรือไง?”อวี้เยี่ยนมองเธอ
