มาถาม “ท่านทั้งสองต้องการบะหมี่ใจเดียวกันหรือไม่ขอรับ? ”เฉินเสียนถาม “อะไรคือบะหมี่ใจเดียวกัน? ”เถ้าแก่ยิ้มอย่างมีความหมาย “ก็คือใช้ตะเกียบทานบะหมี่รวมกัน”เฉินเสียนมองดูผู้คนที่กำลังทานบะหมี่อยู่ใกล้ๆ พบว่าตะเกียบในมือของชายหญิงเชื่อมกันด้วยด้ายสีแดงระยะห่างของเส้นด้ายสีแดงมีจำกัด ดังนั้นชายหญิงทั้งสองจึงไม่อาจอยู่ห่างกันได้ จำเป็นต้องอยู่ใกล้ชิดกันเพื่อใช้ตะเกียบทานบะหมี่ในชามตนเองเฉินเสียนขมวดคิ้วแค่ทานบะหมี่ เหตุใดต้องอยู่ใกล้กันถึงเพียงนั้น? เหตุใดต้องยักคิ้วหลิ่วตาเล่นหูเล่นตาให้โบยบินไปทั่วเพิง?817
นางสัมผัสได้ถึงฟองอากาศสีชมพูที่โผล่ขึ้นมาจากชามบะหมี่ !ทุกคนนั่งทานบะหมี่อย่างปกติไม่ได้หรือไง?จะให้นางกับซูเจ๋อทานบะหมี่ใจเดียวเช่นนี้งั้นหรือ?ซูเจ๋อหยั่งเชิงดู “งั้นมาทานบะหมี่ใจเดียวกันเถิด”เฉินเสียนเหลือบมองเขา “บ้าหรือ”เถ้าแก่กล่าวเสริม “คืนนี้ทางร้านมีข้อเสนอพิเศษ เพียงแค่ท่านทั้งสองทานบะหมี่ใจเดียวกัน จะคิดเงินเพียงแค่ชามเดียว”ซูเจ๋อพยักหน้า “อืม เป็นการต่อรองที่คุ้มค่าจริงๆ ”“คุ้มค่ากับศีรษะท่านนะสิ เราเปลี่ยนร้านทานมื้อดึกกันเถิด”ซูเจ๋อกล่าว “แต่ที่นี่ราคาถูก ข้าไม่มีเงินติดตัวมามากนัก ท่านมีเงินหรือไม่? ”เฉินเสียนคลำดู ปรากฏว่าที่เอวของตนเองว่างเปล่า เธอนึกขึ้นมาได้ว่าตนไม่ได้พกเงินมาด้วย กระเป๋าเงินที่พกติดตัวทั้งหมดเอาไว้กับอวี้เยี่ยนซูเจ๋อยิ้ม แล้วเอ่ยถามเถ้าแก่ “เถ้า
