หน้ากากก็ราคาสิบเหรียญไปแล้วไหนจะยังต้องจ่ายอีกสิบสองเหรียญต่อค่าโคมไฟแต่ละดวงอีก”819
เฉินเสียนเยาะเย้ย “ถึงกระนั้น รวมๆ แล้วก็ยังไม่ถึงร้อยเหรียญด้วยซํ้า”ซูเจ๋อยิ้มให้นางแล้วกล่าวว่า “ประทานโทษขอรับ หมู่นี้ข้าขัดสนเหลือเกิน”เฉินเสียนตบโต๊ะพลางหัวเราะร่า “ท่านขัดสนแน่หรือ? หากข้าจำไม่ผิด ท่านเป็นบัณฑิตผู้สง่างามไม่ใช่รึ? ”ซูเจ๋อกล่าว “เงินเดือนของบัณฑิตน้อยมาก นอกจากเป็นอาจารย์แล้ว ก็แทบไม่ได้อะไรเลย คงจะดีหากมีเงินเดือนมากพอมาจุนเจือครอบครัวได้”“แต่บนเตียงในเรือนท่าน เต็มไปด้วยผ้าแพรทั้งชุด ราคาสูงยิ่งนัก ตอนนี้ท่านจะว่าจนก็ไม่สายเกินไปแล้วหรือ? ”“นั้นผู้อื่นส่งมา”“เช่นนั้นท่านต้องได้รับสิ่งของดีๆ มากมายแน่ ท่านยากจนกระไร แน่นอนว่าต้องมีเงินมากกว่าข้า”“ข้าซื่อสัตย์ ไม่รับของสุ่มสี่สุ่มห้า” ซูเจ๋อยิ้มจางๆ “วันนั้นเหลียนชิงโจวมอบผ้าแพรให้ข้า เขามั่งคงที่สุดแล้ว”ซูเจ๋อขว้างหม้อใส่เหลียนชิงโจวได้สำเร็จเฉินเสียนอยากจะตบเขาคาโต๊ะเสียจริง แต่สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นอย่างประนีประนอม “ลืมมันไปเสียเถิด หกเหรียญก็เงินเช่นกัน ดีกว่าไม่มีเลย หากมั่วคิดเล็กคิดน้อยกับท่าน คาดว่าคงถูกท่านทำให้เป็นบ้าตาย”“ท่านคิดได้เช่นนี้ก็ดี”เฉินเสียนรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย “อ่า เหตุใดข้าต้องออกมาเดินเล่นกับท่านด้วยนะ ท่านนี่น่าเบื่อหน่ายเสียจริง”820
หลังจากนั้นเฉินเสียนคิดว่า อย่างไรเสียก็เป็นเงินของซูเจ๋อ นางได้รับประ
