อร์คำนับพร้อมกัน
หลี่ลี่และหลิวเหมยเอ๋อร์ออกมา พบกับย่าหลิวที่รออยู่หน้าประตูแล้วเดินตรงไปหาผู้ดูแลไป๋
เมื่อเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ ผู้ดูแลไป๋ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน จากนั้นก็กวาดตามองหลี่ลี่อย่างล้อเลียนแล้วพูดเย้าแหย่ว่า “ไอ้หนุ่ม เจ้าช่างโชคดีนัก!” แล้วสั่งให้ผู้ดูแลใต้บังคับบัญชาจัดการพาหลิวเหมยเอ๋อร์ไปพักในถ้ำที่อยู่ไม่ไกลจากหลี่ลี่
“เหมยเอ๋อร์ให้หลี่ลี่พาเจ้าเดินดูรอบๆ สำรวจสภาพแวดล้อมเถอะ!” เมื่อมาถึงที่พักของหลิวเหมยเอ๋อร์ทั้งสอง ย่าหลิวก็เสนอทันที “ที่นี่ข้าจะจัดการทำความสะอาดเอง” ย่าหลิวยิ้มบางๆ
หลิวเหมยเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วพูดอย่างเรียบเฉย “พี่หลี่ลี่ช่วยหาตำราเกี่ยวกับยาลูกกลอนมาให้ข้าศึกษาก่อนดีกว่า เพื่อจะได้ไม่ทำให้พี่หลี่ลี่ขายหน้า”
หลี่ลี่รู้สึกได้ว่าหลิวเหมยเอ๋อร์รู้สึกอึดอัดเมื่อเข้ามาในสำนักยาลูกกลอนแห่งนี้ใหม่ๆ นางมีนิสัยขี้อาย ไม่ชอบพบปะผู้คน เขาจึงไม่พูดอะไรมาก หมุนตัวเดินออกไปเพื่อหาตำรายาลูกกลอน
เพิ่งเดินออกมาจากปากถ้ำ หลี่ลี่ก็เห็นคนสามถึงห้าคนกำลังมุ่งหน้ามาที่สำนักยาลูกกลอนในระยะไม่ไกล คนที่นำหน้าคือหูหยุนซาน ผู้ดูแลใหญ่ของสำนักชั้นใน
เมื่อได้รับรายงานจากหูยุนผอ หูหยุนซานก็รู้ว่าเรื่องไม่ดีแน่ เขารีบมาที่สำนักยาลูกกลอนทันที มาถึงห้องปรุงยาของอาจารย์เมิ่ง
“อาจารย์เมิ่ง ข้ามีเรื่องมาขอคำแนะนำ” ในห้องปรุงยา หูหยุนซานยิ้มแย้มคำนับก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง
“อืม!” อาจ
