อวี้เยี่ยนเกร็งคอ ชี้นิ้วไปที่หลิ่วเหมยอู่กับเซียงหลิงเฉินเสียนคลายนิ้วมือออกจากคางของนาง แล้วกล่าวขึ้นว่า“ลุกขึ้น”อวี้เยี่ยนเคลื่อนไหวสองขาของนาง แต่ทว่าฉินหรูเหลียงได้กล่าวขึ้นว่า“สาวใช้คนหนึ่ง กล้าลงไม้ลงมือกับนายหญิง เป็นนางที่ทำผิดก่อน คุกเข่าอยู่ในเรือนก็สมควรแล้ว”เฉินเสียนทำราวกับด้านข้างไม่มีคน กล่าวอีกว่า“ลุกขึ้น”ฉินหรูเหลียงมองแผ่นหลังที่หยิ่งผยองของเธอ สุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวพูดสิ่งใดออกมาอีกอวี้เยี่ยนลุกขึ้นยืน ถึงแม้ว่าทั้งตัวจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากรอยบาดแผล แต่ก็ยังยืนยืดตัวตรงได้ ฝืนกลั้นนํ้าตาไว้แล้วกล่าวว่า“องค์หญิง บ่าวใช้ไม่ได้ บ่าวสู้พวกนางไม่ได้เพคะ ไม่สามารถแทงนายหญิงหลิ่วให้ตายได้เพคะ”เฉินเสียนยื่นมือออกไปปัดฝุ่นบนตัวของอวี้เยี่ยนออก เช็ดนํ้าตาที่ขอบตาของนางด้วย แล้วกล่าวขึ้นว่า“ไม่เป็นไร มีข้าอยู่ จะไม่ให้คนอื่นเอาเปรียบได้หรอก”จากนั้นนางก็เดินผ่านอวี้เยี่ยนไป โค้งตัวก้มลงเก็บกริชนั้นขึ้นมา กอบกุมไว้ในกำมือแล้วเดินไปทางหลิ่วเหมยอู่หลิ่วเหมยอู่ก้าวถอยหลังไป ร้องไห้อย่างหมดหนทางมองไปที่ฉินหรูเหลียง“ท่านแม่ทัพ………”742
ก่อนที่เฉินเสียนจะเดินถึงขั้นบันได ฉินหรูเหลียงยังยืนโงนเงนขวางหน้าเฉินเสียนอยู่เขาก้มหัวลงมองใบหน้าที่ซูบเซียวของเธอ ภายในใจรู้สึกสับสนเป็นอย่างมากกล่าวขึ้นว่า“ท่านทำไมไม่พักผ่อนอยู่ในเรือน มาทำสิ่งใดที่นี่”เฉินเสียนจ้องเขม็งใส่หลิ่วเหมยอู่ แล้วกล
