นมาดวงตาของเธอแดงกํ่าและรู้สึกราวกับโลกกำลังหมุนคว้าง711
อวี้เยี่ยนคอยปรนนิบัติดูแลอยู่ข้างกาย ยังไม่ทันพูดอะไรนางก็ร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้เฉินเสียนถามด้วยนํ้าเสียงที่แผ่วเบาว่า “เด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง”ทารกในห่อผ้ากำลังนอนหลับอย่างสงบอยู่ข้างๆ เพียงแค่เอื้อมมือออกไปเธอก็สัมผัสเขาได้ทันที“เป็นโอรสเพคะองค์หญิง” เสียงของอวี้เยี่ยนจุกอยู่ที่ลำคอเฉินเสียนค่อยๆ หลับตาและพูดว่า “ไปบอกเหลียนชิงโจวว่าข้าให้กำเนิดบุตรชาย”“เพคะ”เธอใช้มืออันเย็นเยียบจับข้อมือของอวี้เยี่ยนเอาไว้ “อย่าบอกเขาว่าทำไมข้าจึงคลอดก่อนกำหนด”“ทำไมถึงบอกไม่ได้ล่ะเพคะ” อวี้เยี่ยนไม่เห็นด้วย “คนแซ่ฉินไม่รักองค์หญิงแต่มีคนอื่นที่รัก”“ถึงอย่างไรก็บอกไม่ได้…”ก่อนที่เฉินเสียนจะหลับใหลลงไป เธอยังคงสงสัยว่าความจริงแล้วเหลียนชิงโจวใช่พ่อของเด็กจริงๆ หรือเปล่าถ้าใช่… เธอเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมามากแล้ว ทำไมจะต้องทำให้พ่อของลูกต้องเจ็บปวดไปด้วยอีกคนแต่ถ้าไม่ใช่ นี่ก็เป็นเรื่องในครอบครัวของเธอ แล้วเธอจะไปสร้างความกังวลใจให้เหลียนชิงโจวทำไม712
หลังจากนั้นเฉินเสียนก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ อีก ไม่ว่าอวี้เยี่ยนจะร้องเรียกอย่างไรเธอก็ไม่ตื่นขึ้นมาอวี้เยี่ยนจะทำใจทิ้งเฉินเสียนไว้คนเดียวได้อย่างไร ด้วยเหตุนี้นางจึงส่งคนไปส่งข่าวที่จวนของเหลียนชิงโจวกลางดึก เหลียนชิงโจวรีบไปที่เรือนของซูเจ๋อและบอกเขาว่า “ท่านอาจารย์องค์หญิงมีพระประสูติก
