เฉินเสียนและอวี้เยี่ยนคิดไปถึงจุดจุดหนึ่ง ยิ้มอย่างสบายใจ “ไม่ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงแค่ข้าไม่ไปที่สวนดอกพุดตาน ครั้งนี้นางก็ใส่ร้ายข้าไม่ได้อีก”เฉินเสียนปฏิเสธฉินหรูเหลียง นางไม่สามารถหายาแก้พิษได้ ไม่สามารถช่วยรักษาหลิ่วเหมยอู่ได้ความอดทนของฉินหรูเหลียงมาถึงขั้นสุดแล้ว คว้าเสื้อเฉินเสียนเอาไว้ กล่าวว่า “เฉินเสียน ท่านล้อข้าเล่นหรือไง?”เฉินเสียนกล่าวยิ้มๆ อย่างไม่คิดอะไร “ให้ข้าทำอย่างไรล่ะ ความสามารถข้ามีขอบเขต ไม่เช่นนั้นท่านก็ไม่ต้องไปสนใจอีกแล้ว ไม่แน่ว่าเมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจนาง นางอาจจะไม่ตายก็เป็นได้”อวี้เยี่ยนกล่าวอย่างตื่นตกใจ “ท่านแม่ทัพ! องค์หญิงทรงตั้งครรภ์อยู่นะเจ้าคะท่านไม่สามารถบุ่มบ่ามเช่นนี้ได้นะเจ้าคะ!”เฉินเสียนเลิกคิ้ว กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก สันดอนขุดได้สันดานขุดยากน่ะ ข้าไม่ได้หวังว่าท่านแม่ทัพจะละอายใจกับเรื่องที่ผ่านมาหรอกนะอย่างไรซะก็ป่าเถื่อนจนชินแล้วล่ะ”ฉินหรูเหลียงส่งเสียงเหอะอย่างเย็นชา ปล่อยมือที่คว้าเฉินเสียนเอาไว้ สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไปณ สวนดอกพุดตาน เซียงหลิงดูแลหลิ่วเหมยอู่อย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นฉินหรูเหลียงเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว รีบคุกเข่าลงแล้วกล่าวว่า “บ่าวนั้นบังอาจ677
มากเจ้าค่ะ แต่บ่าวอยากจะขอร้องให้ท่านแม่ทัพไปไปเชิญหมอจีนพเนจรครั้งที่แล้วเถอะเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงมองไปที่นาง “หมอจีนพเนจรที่ไหนกัน?”“ท่านที่เคยรักษาโรคอี
