านคงลืมไปแล้วว่าไม่นานมานี้ นางพยายามจะหาเรื่องให้ข้าต่อหน้าพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิ”ฉินหรูเหลียงเม้มปากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง กำมือขึ้นแน่น พร้อมกับพูดขึ้นว่า :“เหมยอู่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในระหว่างที่ข้ากับท่านอยู่ที่ตลาด นางอาจจะเพียงแค่เห็นท่านกำลังเล่นลูกดอกนั่น จึงพลั้งปากพูดไปแบบนั้น”เฉินเสียนจ้องมองเขา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านแม่ทัพฉิน ข้ออ้างแบบนี้ท่านยังจะเชื่ออย่างนั้นหรือ?”ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นว่า : “ข้ออ้างแบบนี้อาจจะไม่น่าเชื่อถือ แต่ไม่ว่านางจะเคยทำอะไรไว้ แต่ตอนนี้ชีวิตนางกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย”669
เฉินเสียนฉีกยิ้มที่มุมปาก พูดขึ้นด้วยความตลกขบขัน : “ข้าจะถามอีกครั้งเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้าหรือไม่?”“ชีวิตคนสำคัญดุจฟ้า ท่านจะเมินต่อความเป็นความตายไม่ได้” ฉินหรูเหลียงกำมือแน่น กัดฟันพูดลอดไรฟันเฉินเสียนแววตาเย็นชา : “นั่นเป็นหน้าที่ของหมอ ท่านสามารถไปเชิญหมอที่เก่งที่สุดในเมืองหลวงได้ หากยังรักษาไม่ได้ก็ไปเชิญหมอหลวงในวังมา หนึ่งคือข้าไม่ใช่หมอ สองข้าไม่ใช่ญาตินาง และสามข้าไม่ใช่แม่ของท่าน ท่านสั่งให้ข้าช่วยชีวิตนางแล้วข้าก็ต้องช่วยอย่างนั้นหรือ?”“เฉินเสียน เวลาอื่นท่านจะหยิ่งผยองไม่สนใจใครก็ได้ แต่โปรดแยกแยะสถานการณ์และเวลาด้วย!”เฉินเสียนหัวเราะแล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ก็เพราะสีหน้าท่าทางและพฤติกรรมของท่านในตอนนี้ ข้าจึงอยากจะเมินต่อความเป็นความตาย ตั้งแต่ข้าแต่งงานเข้ามา
