ยนเอี้ยวตัวหลีกทางให้เซียงหลิงเซียงหลิงก้มหน้าโค้งตัว ยกถาดเดินออกไปจากทางด้านข้างเฉินเสียนเอียงคอจ้องมองแผ่นหลังของนาง เธอหรี่ตาลง ยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ดูแล้วคนที่ป่วยไม่ใช่เหมยอู่สินะ”แล้วสรุปเป็นใครล่ะ?อวี้เยี่ยนรู้สึกอึ้งมาก รีบพูดขึ้นด้วยเสียงเบา : “องค์หญิง หรือว่าที่สวนดอกพุดตานจะซ่อนคนอื่นไว้จริงๆ?”สัญญาณทั้งหมดถูกชี้ไปที่ความเป็นไปได้จุดนี้จุดเดียวเท่านั้นเซียงหลิงไปเอาอาหารกลางดึกให้หลิ่วเหมยอู่ หมอเข้าออกที่สวนดอกพุดตานตลอด แต่คนที่ป่วยกลับไม่ใช่หลิ่วเหมยอู่ อีกอย่างตอนที่กำลังคุยกับเซียงหลิงนั้นเธอเองได้ดมกลิ่นยาต้มของหลิ่วเหมยอู่ด้วย จึงรู้ว่านั่นไม่ใช่ยารักษาโรคอีสุกอีใสแต่เป็นยาที่ใช้รักษาบาดแผลภายนอกต่างหาก650
เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เป็นไปได้มากว่ามีคนอื่นอยู่ในสวนดอกพุดตานด้วย และคนคนนี้ยังบาดเจ็บอีกด้วย และหลิ่วเหมยอู่ก็กำลังช่วยรักษาบาดแผลของเขาเฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างมีแผนร้าย การอนุมานนี้มีความหมายและน่าสนใจจริงๆ เธอพูดขึ้นว่า : “นี่เป็นข่าวใหญ่เชียวล่ะ”แผนต่อไปคืออะไร เฉินเสียนไม่ได้แจงรายละเอียดในเมื่อมาถึงห้องครัวแล้ว เธอจึงให้อวี้เยี่ยนนำของหวานกลับไปที่สวนสระวสันตฤดูด้วยเซียงหลิงรู้สึกแปลกใจมาก เฉินเสียนถามนางเพียงไม่กี่คำก็ปล่อยนางไปแล้วนางจึงรีบตรงดิ่งไปที่สวนดอกพุดตาน ลึกๆ ในใจรู้สึกไม่ค่อยชอบมาพากลเท่าไหร่เซียงหลิงระวังตัวเป็นอย่างมาก และไม่ลืม
