ี่แส้เฆี่ยนลง บนร่างกายของเขาก็สามารถเห็นรอยเลือดปูดออกมาหลิ่วเหมยอู่ไม่อาจจะทนดูต่อไปได้ รีบหันหน้าหนีอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจจะหลุดพ้นจากการผูกมัดของเฉินเสียนได้เฉินเสียนกล่าวโดยไม่แยแส “เหมยอู่ เจ้ากล้าดีมาจากไหนที่กล้าเอาความผิดมาลงที่ตัวข้า? เจ้ารักแม่ทัพฉินมากขนาดนั้น ทำไมยังทำใจให้แม่ทัพฉินแบกรับมันไว้แทนเจ้าได้ ทั้งที่เจ้าก็สามารถแบกรับมันไว้เองได้ทำความผิดแล้วก็ควรจะรับผลที่จะตามมา เจ้าแบกไม่ได้แล้วทำไมยังต้องทำเยี่ยงนั้นล่ะ? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร คิดว่าทุกคนจะต้องรักเจ้าเอาใจเจ้างั้นหรือ?”นางคลายนิ้วมือ จากนั้นก็มองหลิ่วเหมยอู่อย่างดูถูก และพูดอีกครั้ง “ตอนนี้เจ้าควรจะชื่นชมกับผลงานที่ตัวเจ้าเองได้ทำมันออกมา”เธอได้ยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น และเยาะเย้ย “เห็นได้ว่า แม่ทัพฉินรักเจ้ามากจริงๆ ส่วนเจ้าก็รักเขาไปจนวันที่เขาตาย ความรักของพวกเจ้านี้ เหลือให้พวกเจ้าสองคนค่อยๆ กัดกินมันเถอะ ข้าองค์หญิงไม่อยู่ด้วยแล้ว”หลังจากที่พูดจบ เฉินเสียนก็ไม่ได้สนใจหันกลับไปมอง หันหลังกลับไปโดยที่อวี้เยี่ยนใช้มือประคองเดินออกจากประตูวังไปทีละก้าวฉินหรูเหลียงเงยหน้าขึ้นกับเลือดที่ไหลโทรมกาย เส้นผมที่หน้าผากเปียกโชกเต็มไปด้วยเหงื่อ มองเห็นด้านหลังของเฉินเสียนเป็นรางๆ ที่เต็มไปด้วยความสูงศักดิ์และเย่อหยิ่งหลังจากที่เฉินเสียนจากไป ฉินหรูเหลียงก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ609
ปล่อยหลิ่วเหมยอู่ให้นั่งร้องไ
