หลิ่วเหมยอู่เคยเห็นลูกดอกในมือของเฉินเสียนจริง ดังนั้นนางจึงไม่คิดให้มากใจหนึ่งก็อยากให้เฉินเสียนและนักฆ่าพัวพันกัน เมื่อถึงเวลานั้นนางจะได้ไม่ต้องลงมือ ให้องค์จักรพรรดิทรงจัดการกับเฉินเสียนด้วยตนเองตอนนี้เฉินเสียนไม่เพียงแต่เสนอตนเอง ฉินหรูเหลียงก็ถูกดึงเข้ามาเอี่ยวด้วยเช่นกัน เพียงแค่ต้อนฉินหรูเหลียงให้จนมุม ก็จะรู้ว่าสิ่งที่เฉินเสียนกล่าวมานั้นจริงหรือเท็จหากฉินหรูเหลียงกล่าวว่าเป็นเรื่องเท็จ เฉินเสียนจะไม่อาจแก้ต่างได้แต่ถ้าฉินหรูเหลียงกล่าวว่าเป็นเรื่องจริง หลิ่วเหมยอู่จะกลายเป็นคนที่จงใจใส่ความองค์หญิง นางจะตกเป็นเป้าหมายของธารกำนัลทั้งหลาย ผลที่ตามมานั้นมิอาจคาดเดาได้ในเวลานี้เสียงขององค์จักรพรรดิดังก้องอยู่เหนือศีรษะของหลิ่วเหมยอู่ราวกับฝันร้าย “ไปเรียกฉินหรูเหลียงมา กงกง ให้พระที่นั่งแก่องค์หญิงจิ้งเสียน”ฉะนั้นข้ารับใช้ในวังหลวงจึงออกไปเพื่อเรียกให้ฉินหรูเหลียงกลับมาจากการไปออกค้นหามือสังหาร และให้พระที่นั่งฝั่งหนึ่งแก่เฉินเสียนเฉินเสียนที่ยืนจนเจ็บเอวเจ็บเท้าไปหมด จึงค่อยๆ นั่งลงหลิ่วเหมยอู่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นเช่นเดิม องค์จักรพรรดิยังไม่ให้นางลุกฉะนั้นนางจึงทำได้เพียงคุกเข่าอยู่เช่นนั้น594
ไม่นานฉินหรูเหลียงผู้เด็ดขาด ก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นหลิ่วเหม่ยอู่คุกเข่าอยู่บนพื้น ส่วนเฉินเสียนนั่งอยู่ที่นั่งข้างๆ เขาหยุดชะงัก แล้วคุกเข่าลง ทำการคารวะ “กระหม่อมถวายบัง
