ถูกต้อง หม่อมฉันเคยเห็นลูกดอกที่คล้ายกันจริงเพคะ”หลิ่วเหมยอู่เงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตนเอง จ้องมองไปที่เฉินเสียนนางคิดไตร่ตรองแล้วหรือไร นี่ไม่ใช่การรนหาที่ตายหรอกรึ?เฉินเสียนเอ่ยไปตามความจริง “วันนั้นหม่อมฉันและท่านแม่ทัพเดินซื้อของอยู่ที่ถนนในยามเช้า ทันใดนั้นก็มีลูกดอกยิงข้ามอากาศมา เป็นลูกดอกอาบยาพิษเพื่อต้องการปลิดชีพท่านแม่ทัพ หากท่านแม่ทัพหลบไม่ทัน เกรงว่าคงไม่รอด”ใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ซีดเซียว เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ เหตุใดนางถึงไม่รู้?เฉินเสียน… ไปเดินซื้อของด้วยกันกับท่านแม่ทัพ?และยังลูกดอกนี้อีก…พยายามปลิดชีพท่านแม่ทัพงั้นหรือ?สีหน้าขององค์จักรพรรดิหมองคลํ้า พระองค์ไม่ทรงตรัสสิ่งใดออกมาเฉินเซียนกล่าวขึ้นมาอีกครา “หากหม่อมฉันเดาไม่ผิด นักฆ่าในตอนนั้นและนักฆ่าในตอนนี้คงเป็นคนเดียวกัน ที่หม่อมฉันบังอาจคาดการณ์เช่นนี้ นักฆ่าคงต้องการปลิดชีพท่านแม่ทัพเสียก่อน และมาก่อความวุ่นวายในใจกลางเมืองหลวงและถือโอกาสนี้วางแผนขั้นตอนต่อไป กลับคาดไม่ถึงว่าจะแอบเข้ามาในวังในคืนนี้เพคะ”592
จักรพรรดิตรัสอย่างขุ่นเคือง “เหตุใดถึงไม่เอ่ยเรื่องนี้ให้เร็วกว่านี้! แล้วเหตุใดตอนนั้นฉินหรูเหลียงจึงไม่จับมือสังหารเสีย? ”เฉินเสียนก้มศีรษะลง เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “กราบทูลฝ่าบาท ในขณะนั้นมีผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมาบนถนน ร่างกายหม่อมฉันเองก็เดินเหินไม่สะดวก ทั้งมือและเท้าของท่านแม่ทัพก็ไม่อาจขยับ
