วใจของเธอก็เต้นรัวขึ้นชายคนนั้นพบว่าเธอกำลังมองมาที่เขาจริง ๆ แล้วยกแก้วขึ้นด้วยมือเปล่าจากนั้นก็ดื่มมันลงไปซูเจ๋อ?เฉินเสียนสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่าหลังมื้อคํ่าได้จบลง ดอกไม้ไฟจำนวนมากก็ปะทุขึ้นสู่ท้องฟ้ายามคํ่าคืนขณะนี้มีนักแสดงบนเวทีกำลังเตรียมร้องเพลงทุกคนออกจากโต๊ะและนั่งรอบๆ เวที ดวงตาของพวกเขาถูกดึงดูดด้วยดอกไม้ไฟในท้องฟ้ายามคํ่าคืนและนักแสดงบนเวที571
มีคนจงใจเดินผ่านเฉินเสียนและสัมผัสมือของเธออย่างไม่ได้ตั้งใจเมื่อเธอรู้สึกตัว บุคคลนั้นก็หายตัวไปในหมู่ขุนนางแล้ว เธอเห็นแต่แผ่นหลังที่เรียวยาวเท่านั้นเฉินเสียนพบจดหมายในมือของเธอ มีคำที่สวยงามมากเขียนอยู่–มาที่โรงเรียนไท่ผู้เขียนจดหมายนั่นก็คือเหลียนชิงโจวนั่นเองเฉินเสียนตกใจและรีบเก็บจดหมายจิ้งจอกเหลียนตัวนี้ช่างกล้านักแม้แต่ในวังก็กล้าเข้ามาแล้วงั้นหรือ?มีเวลามากมายที่จะพบเธอ เหตุใดถึงต้องอยากพบเธอในเวลานี้ด้วยเล่า?เฉินเสียนไม่เชื่อทั้งหมด เธอไม่เห็นด้วยซํ้าว่าใครเป็นคนส่งจดหมายให้เธอแต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเธอกับเหลียนชิงโจงนั้น มีความสัมพันธ์ที่ดีด้วยความสงสัย เฉินเสียนจึงออกจากงานฉลองอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ผู้คนไม่สนใจครั้งนั้น เธอเคยไปโรงเรียนไท่อยู่ครั้งหนึ่ง พอรู้ว่าควรไปอย่างไรถนนเส้นหวู่ถงนี้มืดครึ้ม แสงไฟในป่าก็สลัวเช่นกันเฉินเสียนเดินไปตามถนนเส้นนั้นและเคาะหัวตัวเอง แล้วพึมพำกับตัวเองว่า:“เฉินเสียน เจ้าโง่หรื
