ำของมาส่งว่า: “เจ้าส่งผิดเรือนหรือเปล่า ไปสวนดอกพุดตานต้องเลี้ยวซ้าย ผ่านสวนดอกไม้และสวนแอพริคอตไปไม่ไกลนัก ก็ถึงแล้วล่ะ”คนใช้กล่าว: “ทูลองค์หญิงเพคะ ของเหล่านี้เป็นคำสั่งจากท่านแม่ทัพให้มอบให้กับองค์หญิงเพคะ”เฉินเสียนดูโกรธเคือง: “พวกเจ้าไม่ให้ท่านแม่ทัพกินยาอีกแล้วใช่หรือไม่!สมองของเขามีปัญหาอย่างนั้นรึ?”“แต่……ท่านแม่ทัพสั่งไว้แล้วว่า ของเหล่านี้เป็นของที่องค์หญิงต้องสวมไปร่วมงานฉลองพระราชสมภพของพระราชชนนีนะเพคะ พวกบ่าวมิกล้าสะเพร่าหรอกเพค่ะ”561
“ส่งคืนกลับไป”แม่บ้านจ้าวดีใจจนไม่ยอมให้สาวใช้เอาของกลับไป จึงรีบไปรับและกล่าวว่า :“ลำบากพวกเจ้านัก เดี๋ยวข้าจะพยายามเกลี้ยกล่อมองค์หญิง พวกเจ้าวางของไว้และกลับไปก่อนเถิด”มีคนยินดีรับไว้ก็ดี จากนั้นสาวใช้ก็รีบออกจากสวนสระวสันตฤดู กลัวว่าองค์หญิงจะเปลี่ยนใจแต่สุดท้ายเฉินเสียนก็ได้ส่งของทุกอย่างไปที่สวนดอกพุดตานในเวลานั้นฉินหรูเหลียงได้รับอาหารมื้อคํ่าพร้อมกับหลิ่วเหมยอู่ที่สวนดอกพุดตานฉินหรูเหลียงมองไปที่สาวใช้ที่กำลังวางของลงในสวนดอกพุดตานด้วยสายตาที่ไม่พอใจนักและกล่าวว่า: “เจ้าทำอะไรกัน?”
562
