นเฉินเสียนกำลังกินอาหารเช้าอยู่ โจ๊กคำหนึ่งสำลักอยู่ในลำคอต้องการให้เธอเข้าพระราชวังเพื่อเข้าเฝ้า?ยังต้องการให้ฉินหรูเหลียงไปด้วยกัน!ไม่รอให้เฉินเสียนกินอาหารเช้าเสร็จ ฉินหรูเหลียนก็มีสีหน้าเย็นชาสวมใส่เสื้อผ้าที่รีดเรียบร้อย มาปรากฏตัวที่สวนสระวสันตฤดู เห็นเฉินเสียนไม่หวีผม ไม่แต่งหน้าแต่งตัว เอ่ยด้วยความหงุดหงิดว่า“ไม่ใช่ว่าข้าให้คนมาบอกท่านแล้วหรือวันนี้ต้องเข้าไปในพระราชวัง ท่านยังลอยชายอยู่อีก?”“วันนี้ข้าไม่อยากเข้าพระราชวัง ข้าไม่ค่อยสบาย”เฉินเสียนเอ่ยปฏิเสธสำหรับเรื่องนี้เธอไม่ได้มีการเตรียมตัว เวลานี้จักรพรรดินึกถึงเธอ ต้องสงสัยและกังวลต่อเรื่องเธอแน่ฉินหรูเหลียงเอ่ยอย่างเย็นชา“มีพระราชโองการมาแล้ว นี่มันต้องแล้วแต่ท่านหรือ?เมื่อวานหมอหลวงเพิ่งจะมา บอกว่าร่างกายท่านแข็งแรงมาก ท่านต้องการต่อต้านพระราชโองการหรือ?”541
เฉินเสียนสีหน้ากลัดกลุ้ม จะมีอารมณ์กินอาหารเช้าที่ไหนกันเล่าฉินหรูเหลียงหัวเราะเยือกเย็นอีก“เฉินเสียน ท่านกลัวหรือ?”เฉินเสียนขว้างถ้วยอาหารไปใส่หน้าเขาด้วยความโมโห“กลัวอะไร ข้าเพียงแค่คิดว่าไม่อยากไปกับท่านเพียงลำพัง เห็นหน้าท่าน ปากท่าน ข้าก็ไม่อยากอาหาร！”ฉินหรูเหลียงคว้าถ้วยไว้ได้ วางไว้ที่โต๊ะอีกครั้ง เอ่ยสั่งอวี้เยี่ยน“ยังไม่รีบแต่งตัวให้หวีผมให้องค์หญิงอีก ถ้าหากเสียเวลาจักรพรรดิสั่งลงโทษมา ใครก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงรับผิด”เฉินเสียนสงบลง รู้ว่าครั้งนี้ไม่ง่ายที
