เธอเงยหน้าขึ้นกระตุกริมฝีปาก จ้องมองซูเจ๋อ “ครั้งก่อนท่านไม่ได้ตอบคำถามนี้กับข้าโดยตรง ครั้งนี้หากมีความสามารถก็ตอบข้า ใช่หรือว่าไม่ใช่? ”ซูเจ๋อมองด้วยความสงสัยอยู่ครู่ใหญ่ ยืนอยู่ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่าน ยิ้มพลางเอ่ยว่า“ขนาดกลิ่นบนตัวของข้า ท่านยังจำได้แม่นยำเช่นนี้ หรือว่าท่านเคยแอบคิดถึงข้า ท่านคิดอะไรกับข้าอย่างนั้นหรือ?”เฉินเสียนยกยิ้มเย็น “ซูเจ๋อ ท่านพูดให้ชัดเจน ท่านเข้ามาในห้องของข้า สั่งให้ข้าพักที่เรือนของท่าน คำพูดนี้ควรเป็นข้าที่ถามท่านนะ”ซูเจ๋อหรี่ตามองเฉินเสียนมองเขาด้วยสายตาสั่นไหว ถามย้อนกลับมาอย่างคนที่ไม่คิดอะไรมาก“ท่านชอบข้าใช่หรือไม่?”ซูเจ๋อเอ่ย“ถ้าหากว่าข้าชอบท่าน ท่านจะทำเยี่ยงไร?”เฉินเสียนเอ่ยอย่างขำขัน“เหอะ พูดเหมือนกับเป็นเรื่องจริง อีกอย่างตอนนี้ข้าก็คือหญิงที่ตั้งครรภ์ ถ้าหากข้าสวยงามสักนิดหนึ่งยังว่าเป็นไปได้ แต่ตอนนี้ข้าทั้งเสียโฉม และอัปลักษณ์เช่นนี้ หรือว่าสมองของท่าน….โอ้ย เจ็บบบบบบ！”ยังพูดไม่ทันจบ เฉินเสียนก็ยื่นมือมาปิดหน้าด้วยความเดือดดาล มองซูเจ๋ออีกครั้ง เห็นนิ้วมือของเขาหนีบรอยแผลเป็นปลอมของเธออยู่ซูเจ๋อยิ้มอย่างอิ่มเอม ถือโอกาสที่เธอไม่ทันระวัง ก็ดึงอีกสองที่ลงมาด้วยใบหน้าที่หายดีสมบูรณ์แบบของเธอนั้น ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว523
ซูเจ๋อเอ่ย“อัปลักษณ์ที่ใดกันเล่า? ข้ารู้สึกว่าท่านก็สวยมากนี่”“แม่เจ้า ท่านรู้ได้อย่างไร?”ซูเจ๋อเอื้อนเอ่ยอย่างอ้อยอิ่
